บทที่468

ชั่วพริบตาเดียวหม่างซือรู้สึกว่าตนเองเหมือนเผชิญหน้ากับศัตรูตัวฉกาจ เขาเลียริมฝีปากที่แห้งๆเลียแล้วเลียอีก พูดว่า “ครู ท่านจะไปนานขนาดไหนเหรอ?”

เนี่ยเฟิงจ้องมองไปยังชั้นสูงสุดอย่างเย็นชา “ถ้าเร็วล่ะก็ สิบนาที ถ้าช้าน่าจะเป็นยี่สิบนาที”

หม่างซือ: …….

เยี่ยมมาก ก็มีแต่เนี่ยเฟิงที่กล้าพูดคำพูด

บทที่469

โชคดีที่มีชั้นเรือชูชีพชั้นนี้ แม้ว่าจะระเบิดแล้ว แต่ว่าก็มีเรือไม่กี่ลำที่เสียหาย

เนี่ยเฟิงปล่อยเรือชูชีพออกไป จากนั้นทำสไลเดอร์กู้ชีพจากชั้นสูงให้กับพวกเขา ถึงแม้ว่าบันไดถูกทำลายแล้ว แต่ว่าพวกเขาสามารถไหลลงจากสไลเดอร์กู้ชีพ

คนเหล่านี้เห็นแล้วว่าในที่สุดก็มีทางออกแล้ว แย่งกันเฮโลไหลลงจากสไ

บทที่470

ตาแก่ไป๋พยักหน้าแล้วพยักหน้าอีก คิดอยู่ในใจว่าสิ่งที่เขาพูดนี้ก็ถูกเช่นกัน

“แต่ไม่ว่ายังไงคุณล้วนช่วยเราไปเยอะมาก ขอบคุณจริงๆ แต่นึกไม่ถึงพวกเขาถึงขนาดเจ้าเล่ห์ขนาดนั้น ชิปแค่เป็นส่วนหนึ่งเท่านั้น ก็จะพูดได้ว่าพวกเขายังอยากจะค้นคว้าวิจัยยาห้ามใช้ต่อถึงเวลานั้นจะจัดการยากแล้วล่ะ……”

ตาแก่ไป๋ท