บทที่466

พอเฟยหลงได้ยินเนี่ยเฟิงพูดอย่างนี้ทันทีทันใดก็เงียบไปเลย เห็นเพียงใบหน้าของเขาเศร้าลง “ทำไมไม่ให้หม่างซืออยู่ที่นี่ล่ะ? ผมก็อยากไปเช่นกัน!”

ใครจะไร้สาระวิ่งมาทำลายห้องกัปตันเรือล่ะ คิดแล้วก็เป็นไปไม่ได้

ถ้ารู้ตั้งแต่แรกเขาก็จะไม่พูดมากแล้ว ตามครูไป ถึงยังไงก็สามารถเจอกับศัตรูได้บ้าง แก้คันม

บทที่467

“คุณช่างโอหังนะ”

ฝ่ายตรงข้ามทั้งพูดอยู่ ทั้งทะลุผ่านเปลวไฟ เดินมายังเนี่ยเฟิง

รูปร่างของเขาสูงใหญ่บึกบึน,ใหญ่ล่ำแข็งแรงมากๆ อีกทั้งล้วนสักลายทั้งตัว ดูแล้วไม่ค่อยเหมือนคนประเภทเดียวกันกับพวกเขา

โดยจิตใต้สำนึกหมิงอี๋หานจับชายเสื้อเนี่ยเฟิงอย่างแน่น ประเด็นหลักคือผู้ชายที่อยู่ต่อหน้าคนนี้ดูแล

บทที่468

ชั่วพริบตาเดียวหม่างซือรู้สึกว่าตนเองเหมือนเผชิญหน้ากับศัตรูตัวฉกาจ เขาเลียริมฝีปากที่แห้งๆเลียแล้วเลียอีก พูดว่า “ครู ท่านจะไปนานขนาดไหนเหรอ?”

เนี่ยเฟิงจ้องมองไปยังชั้นสูงสุดอย่างเย็นชา “ถ้าเร็วล่ะก็ สิบนาที ถ้าช้าน่าจะเป็นยี่สิบนาที”

หม่างซือ: …….

เยี่ยมมาก ก็มีแต่เนี่ยเฟิงที่กล้าพูดคำพูด