บทที่426

“ฉันอยู่ที่บ้านตัวเองจะมีอะไรเกิดขึ้นได้ล่ะ คุณหวาดระแวงเกินไปแล้ว รีบเข้าไปอาบน้ำเถอะ”

ฝูยานหรงกระแอมไอแล้วหันหลังเดินจากไป เขาวางเสื้อผ้าไว้ข้างอ่างล้างหน้า ดังนั้นจึงบังเอิญไปสัมผัสอะไรบางอย่าง

แต่ฝูยานหรงไม่คิดว่าเนี่ยเฟิงจะวิ่งออกมาจากห้องน้ำแบบนี้

แม้ว่าเนี่ยเฟิงจะไม่รู้ว่าฝูยานหรงคิด

บทที่427

“คุณทำทุกอย่างที่ว่ามาได้ในเวลาไม่ถึงสองนาทีงั้นเหรอ? รวมถึงการสังเกตฉันจากนอกหน้าต่างด้วย?”

คนคนหนึ่งจะทำเรื่องแบบนี้ภายในเวลาอันสั้นขนาดนั้นได้อย่างไร?

“นักฆ่าชั้นยอดสามารถทำเช่นนี้ได้ไม่ยาก มันเป็นเรื่องธรรมดา ดังนั้นอย่าคิดว่าคุณสามารถซ่อนตัวอยู่ในห้องได้ก็พอแล้ว เมื่อกี้ตั้งแต่ที่ผมเปิ

บทที่428

ฝูยานหรงถึงตระหนักได้ว่าเธอกำลังนอนอยู่บนที่นอนบนพื้นของเนี่ยเฟิงจริงๆ

ฝูยานหรงจำเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนไม่ได้เลย

เธอลุกขึ้นจากพื้นด้วยใบหน้าแดงก่ำ “มันเป็นความผิดของฉันเอง! ฉัน! ฉันจะไปล้างหน้าแปรงฟัน!”

ฝูยานหรงพยายามลุกขึ้น แล้ววิ่งไปที่ห้องน้ำอย่างไม่คิดชีวิต

เนี่ยเฟิงรู้สึกขบขัน แต่ก็