บทที่214

“บอกฉันแต่แรกแกก็คงไม่ต้องได้รับความทุกข์ทรมานอย่างในตอนนี้แล้ว”

เนี่ยเฟิงพูดพร้อมกับดึงมีดที่แทงเข้าไปยังไหล่เฮยเป้าออกมาเฮยเป้าเจ็บจนร้องไห้เรียกพ่อหาแม่

เนี่ยเฟิงมองไปที่เฮยเป้าจากด้านบน “วางใจเถอะ ฉันพูดไปแล้วว่า ฉันจะไม่ลงมือกับแก เพราะฉันเป็นคนพูดอย่างไรทำอย่างนั้น”

หลังจากเฮยเป้าได้ย

บทที่215

เนี่ยเฟิงได้ยินเสียงเรียกเช่นนั้น ไม่เพียงแต่ไม่ตอบโต้ กลับยิ้มอย่างใสสะอาดและมองไปตามเสียงพูดนั้น เพราะเขารู้ว่าเหอคุนมาแล้ว

“ในที่สุดแกก็มาแล้ว ถ้าแกยังไม่มาอีก ฉันก็จะระเบิดที่นี่จนเป็นรังผึ้ง”

เนี่ยเฟิงแสยะปากยิ้ม เหอคุนเหมือนลูกชายของเขาจริงๆ ดวงตาของทั้งคู่ค่อนข้างเล็ก ดูๆแล้วก็น่าเกล

บทที่216

เหอคุนคงจะยังไม่คาดการณ์ว่าคนของเขาอ่อนแอขนาดนี้ เขาถึงกับต้องตกใจ เมื่อเขาอยากจะต่อต้านมันก็สายไปแล้ว เห็นเพียงเนี่ยเฟิงจู่โจมเข้ามาอย่างรวดเร็ว!

ในช่วงปีแรกๆ นั้นเหอคุนก็เป็นเจ้านายที่เด็ดขาด ฆ่าคนนับไม่ถ้วน และไม่เคยกลัวความตายเลยแม้แต่น้อย

แต่ในตอนนี้เขากลับกลายเป็นว่า แสวงหาความสุขสบาย