บทที่147

“เหอะ! คนอย่างพวกนายดีแต่ข่มเหงรังแกคนที่อ่อนแอกว่า ถึงกับส่งคนมาพังรถทำร้ายคนที่แหล่งขายรถหงต๋าโดยไม่ให้สุ้มให้เสียง! คนอย่างพวกนาย ควรได้รับบทเรียนเสียบ้าง!”

เมื่อครู่ซาวาได้เห็นบุคลิกอันห้าวหาญของเนี่ยเฟิง จึงอดกรีดร้องอยู่ในใจไม่ได้ พี่เฟิงช่างเท่เป็นบ้า!

ซาวาเคยพบเห็นคนเก่งๆ มาไม่น้อย

บทที่148

พวกเขาใช้สายตาไม่อยากจะเชื่อมองเนี่ยเฟิง เนี่ยเฟิงหลับตาถึงกับจับการเคลื่อนไหวของพวกเขาได้ นี่เขาทำได้ยังไงกัน!

พวกเขาไหนเลยจะรู้ว่าประสาทสัมผัสทั้งห้าของเนี่ยเฟิงได้ถูกขัดเกลาจนเฉียบคมเป็นพิเศษยามอยู่ในสนามรบ ดังนั้นการหลับตาจึงรู้สึกถึงความเคลื่อนไหวของพวกเขาได้ดีกว่า

คนที่ฝึกยุทธทุกการเค

บทที่149

เฮยหลงยิ่งมองเนี่ยเฟิงก็ยิ่งเกิดความรู้สึกคุ้นตา แน่ใจว่าตนเองเคยเห็นเขาที่ไหน

เพียงแต่เป็นที่ไหนนั้น ชั่วขณะหนึ่งนี้เขายังไม่ค่อยแน่ใจนัก

แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาคิดเรื่องเหล่านี้ ผู้อื่นมาเยือนถึงหน้าประตู เล่นงานคนของเขาจนมีสภาพเช่นนี้ หากเขายังถอยให้ เช่นนั้นก็อภัยให้ไม่ได้แล้ว

“งั้นนายคิด