บทที่13

“ไม่มีอะไร แผลพวกนี้ล้วนเป็นเรื่องที่ผ่านมาแล้ว”

เนี่ยเฟิงใส่ชุด “ไอ อย่าบอกว่า ชุดนี้ที่พี่หกเลือกมายังดูดี”

ถึงแม้ว่าที่เนี่ยเฟิงพูดครั้งนี้คือต้องการที่จะเปลี่ยนหัวข้อสนทนา แต่ทว่าพี่สาวทั้งสามมองพวกรอยแผลที่โหดร้ายทารุณนี้ก็สามารถดูออกได้ว่าเนี่ยเฟิงไม่ได้ใช้ชีวิตตามที่ใจอยากอย่างแน่นอน

บทที่14

คนพวกนี้ทั้งหมดนั้นล้วนถูกฟางซื่อเหาเรียกมา แน่นขนัด​เป็นแผ่นใหญ่ ลองนับดูอย่างคร่าวๆ มีประมาณสองสามร้อยคนได้

ฟางซื่อเหายิ้มเย็น เขาไม่เชื่อว่าคนตั้งมากมาย จะจัดการเนี่ยเฟิงคนเดียวไม่ได้！

“จัดการมัน ตีมันให้ตาย！”

ฟางซื่อเหาก็ไม่ได้พูด​พร่ำทำเพลงอะไร ยกมือขึ้น ออกคำสั่ง “ตีมันตายมาที่ฉันได้！ใ

บทที่15

ในตอนนี้เนี่ยเฟิงที่ให้ปากคำเสร็จแล้วก็กำลังรออยู่ที่ด้านนอก

เขาเห็นเย่หรูเสว่เดินออกมาโดยที่ในมือถือแฟ้มเอกสารเอาไว้ ใบหน้าเคร่งขรึมเล็กน้อย

ในวันธรรมดา เย่หรูเสว่ก็ทำหน้าตาแบบนี้ แต่เห็นได้ชัดว่าไม่ได้มีสายตาที่เหงาหงอย นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกัน?

“พี่หก ไม่เป็นไรใช่ไหม?”

เย่หรูเสว่ส่ายหั