บทที่121

“ถ้าอย่างนั้นตอนนี้ฉันส่งนายกลับไปก่อนแล้วกัน สถานที่นั้นไม่ค่อยน่าไปเท่าไร”

ชิวมู่เฉิงพูดจบ ก็พาเนี่ยเฟิงกลับไปด้วยจิตใจกระวนกระวายอยู่ไม่สุข

ชิวมู่เฉิงยุ่งมาตลอดจนถึงช่วงค่ำ เธอเพิ่งจะได้หายจากความเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้า

เธอถอนหายใจออกมาหนึ่งเฮือกใหญ่ นั่งอยู่บนโซฟาด้วยท่าทางที่ดูเหน็ดเหนื่

บทที่122

ผู้อำนวยการจ้าวสั่นไปทั้งตัว ใจของเขาก็สั่นอยู่ไม่น้อย

แม้ว่าจะเป็นแบบนี้ แต่ในเมื่อหัวหน้าเรียกแล้วจะไม่ไปก็ไม่ได้ ดังนั้นผู้อำนวยการจ้าวจึงขึ้นไปข้างบนอย่างระมัดระวัง

“หัวหน้าคุณอยากพบผมเหรอครับ?”

“ผมไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า ในกรมที่ดินของพวกเราจะมีสภาพที่เสื่อมโทรมจนน่ากลัวได้ขนาดนี้ คุณดูส

บทที่123

ขณะที่ฟางหลงเทียนรอเรือสินค้าที่แสนสกปรกแล่นจากไปด้วยความกระวนกระวายใจอยู่นั้น ก็มีเสียงฝีเท้ากลุ่มหนึ่งดังขึ้นมา

“ทำไมคุณถึงมาแอบอยู่ที่นี่แล้วล่ะ?”

ฟางหลงเทียนพอได้ยินเสียงเสียงนี้ ขนก็ลุกซู่ขึ้นมาทันที

“เนี่ยเฟิง?！”

“ใช่แล้ว ผมเอง คิดไม่ถึงสินะว่าผมจะหาคุณเจอสินะ?”

เนี่ยเฟิงฉีกยิ้มกว้าง