บทที่1

ในปีนั้นที่เนี่ยเฟิงอายุ 13ออกไปท่องทะเลอีเจียนกับพ่อแม่ เรือยอร์ชอันหรูหราของเขาเกิดระเบิด มีเนี่ยเฟิงเพียงคนเดียวที่โชคดีรอดชีวิต

เขาไม่มีบัตรประชาชน ไม่มีเงิน ไม่คุ้นที่คุ้นทาง เกือบจะต้องหิวตายอยู่ต่างบ้านเมืองนอน ภายหลังได้แต่อาศัยขอทานให้ได้อิ่มท้อง

ต่อมา เนี่ยเฟิงถูกพ่อค้ามนุษย์ขายให้กับเจ้าของฟาร์มแห่งหนึ่ง เนี่ยเฟิงได้แต่ถูกรังแก ถูกทุบตีจนฟกช้ำไปทั้งตัว กินก็ไม่อิ่ม ในสภาพที่เนี่ยเฟิงเกินจะทานทนไหว ได้ใช้ขวานจามเจ้าของฟาร์มตายเพื่อหนีจากขุมนรก

เขารอนแรมไปทั่วกว่าครึ่งปี ก็ได้เข้าตาหัวหน้าผู้ก่อตั้งองค์กรมือสังหารที่ใช้ชื่อว่า “สำนักมังกร” และชุบเลี้ยงเขา ส่งเขาเข้าสู่ค่ายฝึกฝนเยาวชน

5ปีจากการฝึกฝนที่พ้นความเป็นมนุษย์ ไม่นานเนี่ยเฟิงก็กลายเป็นนักฆ่าที่โดดเด่นคนหนึ่ง

หลังจากนั้นในหลายร้อยภารกิจที่เขาได้ปฏิบัติ แม้จะบาดเจ็บหลายครั้ง แต่ก็ไม่เคยพลาด

หัวหน้าสำนักมังกรถูกคู่อริลอบสังหาร ในสถานการณ์ที่กลุ่มสำนักมังกรไร้ผู้นำ เนี่ยเฟิงยืดอกก้าวออกมาข้างหน้า อาศัยความสามารถที่เหนือชั้นของตัวเอง ขึ้นเป็นผู้นำกลุ่มนักฆ่ากลุ่มนี้

เกล็ดสีทองที่เห็นมิใช่สัตว์ธรรมดา ภายหน้าอาจกลายเป็นมังกรได้ ! นับจากนาทีที่ได้ขึ้นแท่นเป็นผู้นำ เนี่ยเฟิงก็เกิดความทะยานที่จะเป็นใหญ่ครอบครองโลก

สำนักมังกรภายใต้การนำของเนี่ยเฟิง ชื่อเสียงเป็นที่ลือนามขึ้นทุกวัน ต่อมาภายหลัง ได้กลายเป็นกลุ่มทหารรับจ้างชื่อก้องไปทั่วโลก และเนี่ยเฟิงได้รับฉายาสะท้านจักรวาลว่า——เทพราชามังกร!

ประเทศไหนที่ไม่ยอมร่วมมือกับสำนักมังกร เนี่ยเฟิงจะบุกเดี่ยวเข่นฆ่าไปจนถึงพระบรมมหาราชวัง กวาดล้างกองกำลังทั้งค่ายให้เรียบ นำตัวกษัตริย์มาตัดเศียร แต่งตั้งกษัตริย์องค์ใหม่

ในปีที่เนี่ยเฟิงอายุ 20 อำนาจของสำนักมังกรได้ครอบคลุมไปกว่าสิบประเทศ เนี่ยเฟิงเริ่มวางแผนกระจายอำนาจของตัวเองไปทั่วโลก

ภายในห้องเพลสซิเดนท์เชียลสวีทของโรงแรมฮอลิเดย์จินฝันที่หรูหรา สองสาวงามยืนประจันหน้ากัน ! ชาราโปวาผู้มีเส้นผมสีทองเป็นกนิษฐาแท้ ๆ ของกษัตริย์รัสเซีย สวมใส่เครื่องแบบทหารเผยให้เห็นสรีระที่งดงามองอาจของเธอ ในมือกุมดาบทหารจ้องมองอีกฝ่ายพูดอย่างเยือกเย็นว่า: “อีวานลีอันนา เธอชนะฉันไม่ได้หรอก มองโกเลียไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเราชาวรัสเซีย

อีวานลีอันนาผู้มีสรีระสูงโปร่งเป็นแม่ร้อยชั่งราชธิดาของกษัตริย์รัสเซีย ฐานันดรที่พิเศษของเธอสวมใส่ชุดองค์หญิงในยุคกลางยิ้มอย่างเย็นยะเยือกพูดว่า: “ชาราโปวา พี่เฟิงเขาชอบเด็กที่เพิ่งแตกหน่ออ่อนอย่างฉัน เธออายุมากเกินไปแล้ว แล้วก็ไม่รู้จักการใช้มารยา ถ้าอยากได้น้ำมัน ฉันขอแนะนำให้ประเทศรัสเซียของพวกเธอหาสาว ๆ ที่อายุต่ำกว่า 20 ปีมา บางที่พี่เฟิงอาจจะสนใจก็ได้ ฮ่า ๆ ”

ชาราโปวากัดฟันแล้วพูดว่า: “วันนี้เรามาตัดสินกันให้รู้แพ้รู้ชนะ ให้เป็นตายกันไปข้างนึง !” พูดเสร็จก็ตวัดดาบจู่โจม

อีวานลีอันนาไม่มีท่าทีอ่อนแอง้ามดาบตอบโต้กลับ ทั้งสองสู้รบกันปึงปังขึ้นมา

ในมือของเนี่ยเฟิงถือแก้วไวน์เอาไว้ จิบไวน์พลางชมการต่อสู้ชี้ชะตาของสองสาวงามไปพลาง

ผู้ที่คว้าชัยชนะ จะได้อยู่ในโรงแรมฮอลิเดย์จินฝัน ดื่มน้ำผึ้งพระจันทร์กับเนี่ยเฟิง และได้เซ็นต์สัญญาการจัดส่งน้ำมันล็อตใหญ่

ทันใดนั้น ชายร่างกำยำสวมชุดทหารนายหนึ่งเดินเข้ามาอย่างเร่งรีบ พูดเสียงเบาๆ ที่ข้างหูของเนี่ยเฟิงว่า: “รายงานราชามังกร คนที่คุณให้ผมไปหา เขายังมีชีวิตอยู่…”

เนี่ยเฟิงตื่นตัวถีบตัวยืนขึ้นมาทันที “ยังมีชีวิตอยู่เหรอ! ฉันขอไม่อยู่ร่วมโลกกับศัตรูของพ่อแม่ เตรียมเครื่องบินให้ฉันเดี๋ยวนี้…”

เนี่ยเฟิงหันมา พูดกับสาวงามที่กำลังต่อสู้กันว่า “คุณสองคนหยุดก่อน! ผมขอประกาศ ยกเลิกการพบปะของวันนี้ เพราะผมจำเป็นต้องกลับบ้านเกิดด่วน”

ชาลาโปวาพูดด้วยความโมโหว่า: “ราชามังกร เรื่องใหญ่อย่างนี้ คิดจะยกเลิกกันก็ยกเลิกง่ายเหรอ ? ทางรัสเซียเขารอข่าวของฉันอยู่นะ”

อีวานลีอันนาถามอย่างไม่เข้าใจว่า: “พี่เฟิง คุณจะทิ้งฉันกลางทางเหรอ ?”

เนี่ยเฟิงหัวเราะหึ ๆ เดินเข้ามา มือทั้งคู่โอบสองสาวงามเอาไว้ หอมลงที่ใบหน้าของพวกเธออย่างรวดเร็วแล้วพูดว่า: “คุณสองคนอย่าโมโหเลย สำนักมังกรมีสัจจะ อะไรที่พวกคุณต้องการผมต้องให้พวกคุณแน่ แต่ต้องรอหนึ่งเดือนหลังจากนี้”

ไม่ทันรอให้พวกหล่อนสองคนได้พูดอะไร เนี่ยเฟิงก็ตบใบหน้าพวกหล่อนเบา ๆ คนละที “เชื่อฟัง ไม่อย่างนั้น สำนักมังกรจะระงับความร่วมมือกับประเทศของพวกคุณทันที ผมต้องไปแล้ว…” พูดจบ ก็หายตัวจากไป

ในคืนนั้น เครื่องบินส่วนตัวของเนี่ยเฟิงได้ลงสู่——เมืองตงไห่ เมืองที่อุดมสมบูรณ์ที่สุดในภาคตะวันออกแห่งนครไห่ปินในประเทศหัวเซี่ย

เนี่ยเฟิงกลับประเทศมาครั้งนี้ ไม่ได้เป็นที่อึกทึก และไม่ได้ให้เบื้องบนกษัตริย์แห่งหัวเซี่ยรู้ หากกองทัพประเทศหัวเซี่ยรู้ว่าเนี่ยเฟิงมายังเมืองตงไห่ ต้องหาทางรั้งตัวเขาไว้ เพื่อผูกพันธมิตรกับสำนักมังกร ให้ร่วมมือกันแน่

ครอบครัวของเนี่ยเฟิงตายอย่างอนาถในอาณาจักรต่างแดน ความแค้นฝังลึกเช่นนี้ไม่ล้างแค้นได้อย่างไร ?

แต่ถ้ายกเป็นกองทัพมา ต้องแหวกหญ้าให้งูตื่นเตลิดไปแน่

พอเนี่ยเฟิงลงจากเครื่อง ก็รีบตรงดิ่งไปที่ป่าเขาทึบที่ห่างจากเมืองตงไห่ไปทางเหนือหนึ่งร้อยกิโลเมตรทันที และได้มาหยุดที่หน้าบ้านไม้เรียบ ๆ หลังหนึ่ง เคาะประตูบ้านอยู่สองที พอประตูบ้านเปิดออก ชายชราวัยดั่งเปลวเทียนใกล้มอดเดินออกมา พอสายตาของเขาได้เห็นเนี่ยเฟิง ก็ส่องประกายความตกใจขึ้นมาทันที ! “เธอคือเฟิงเอ๋อ ?”

“คุณตา ผมเอง! “เนี่ยเฟิงอดโผเข้าสู่อ้อมอกผู้เฒ่าไม่ได้ สองตาหลานกอดคอกันร้องไห้”

เนี่ยเฟิงเล่าสภาพคร่าว ๆ ของตัวเองหลายปีนี้ในต่างแดนให้คุณตาฟัง เนื่องจากฐานะที่พิเศษของเขา จึงต้องปิดบังตัวตันที่เป็นเทพราชามังกรแห่งสำนักมังกรเอาไว้ เนี่ยเฟิงเกรงว่าถ้าคุณตารู้มากเกินไปจะนำภัยที่ไม่ควรมาสู่เขาได้

เนี่ยเฟิงถามว่า: “คุณตา ก่อนที่แม่จะเสียชีวิตท่านบอกผมว่า คุณตารู้ว่าศัตรูที่ฆ่าพ่อแม่ของผมคือใคร หลายปีนี้ผมตามหาคุณตามาตลอด นึกไม่ถึงว่าคุณตาจะปักหลักซ่อนตัวอยู่ที่นี่ คุณตารีบบอกผมมาเถอะ ว่าใครเป็นคนสั่งมือสังหาร ฆ่าครอบครัวผม ?”

คุณตาเช็ดน้ำตาแล้วพูดว่า : “เฟิงเอ๋อ สาเหตุการตายของพ่อแม่หลาน ฉันก็คอยสืบมาตลอด ฉันสงสัยว่าฟางเทียนติงเป็นคนทำ น่าเสียดาย ที่ไม่มีหลักฐานอะไร ฉันเรียนการต่อสู้มา จะไม่ใช้วิชาต่อสู้ฆ่าผู้บริสุทธิ์เด็ดขาด พี่หกของหลานเย่หรูเสว่ตอนนี้เป็นตำรวจอยู่กองอาชญากรรม ฉันเร่งเร้าเขาอยู่ตลอด ให้แอบสืบเรื่องฟางเทียนติ่ง…”

“พี่สาวทั้งเจ็ดของผมตอนนี้…เป็นอย่างไรบ้าง ?”

ตอนนั้น คุณตารับเลี้ยงเด็กสาว 7 คนที่กำพร้าลำบาก อายุของเด็กสาวทั้ง 7 คนนั้นล้วนมากว่าเนี่ยเฟิง คุณตาถ่ายทอดศิลปะการแพทย์และการต่อสู้ให้พวกเธอ เนี่ยเฟิงในวัยเยาว์มักจะมาเยี่ยมเยียนคุณตา ฉะนั้นจึงสนิทกับเด็กสาวทั้ง 7 คนนี้ หยอกล้อด้วยกันอยู่บ่อย ๆ

ใบหน้าของคุณตาปรากฏรอยความภูมิใจ พูดอย่างช้า ๆ ว่า: “หลังจากที่พ่อแม่ของหลานเกิดเรื่องขึ้น ตาก็แบ่งพวกเธอส่งไปยัง 7 ครอบครัว บัดนี้ พวกเธอต่างประสบความสำเร็จในชีวิตแล้ว

“พี่ใหญ่ของหลานชิวมู่เฉิงตอนนี้เป็นประธานหญิงอยู่ที่โรงแรมเมืองตงไห่อินเตอร์เนชั่นแนล”

“พี่สองของหลานหยูจิงหงอาศัยพรสวรรค์การยิงปืนสอบเข้าหน่วยพิเศษได้ เห็นว่า ชนะรบหลายครั้ง ได้เลื่อนขั้นอย่างรวดเร็ว”

“พี่สามของหลานหลินซูอินหลังจากจบจากมหาวิทยาลัยเยี่ยนตู กลับมาเป็นอาจารย์ที่โรงเรียนมัธยมเมืองตงไห่ที่หนึ่ง”

“พี่สี่ของหลานหมิงอี๋หานตอนนี้เป็นผู้อำนวยการโรงพยาบาลเอกชนที่ใหญ่ที่สุดในตงไห่——โรงพยาบาลคังหมิง”

“พี่ห้าของหลานโจวลี่ซือเมื่อก่อนเป็นแอร์โฮสเตส ไม่คิดว่าปีนี้จะเลื่อนขั้นเป็นผู้ช่วยกัปตันแล้ว”

“พี่หกของหลานเย่หรูเสว่ตอนนี้เป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจอาวุโสหน่วยอาชญากรรมกองบัญชาการตำรวจตงไห่”

“พี่เจ็ดของหลานคังเมิ่งเรียนมหาวิทยาลัยเยี่ยนตูสาขาการสื่อสาร เธอเป็นถึงเน็ตไอดอลชื่อดังเลยนะ เห็นว่ามียอดผู้ติดตามกว่าร้อยล้านคน”

เนี่ยเฟิงฟังด้วยดวงตาลุกวาว จนคุณตาแนะนำพี่สาวทั้งเจ็ดเสร็จ ก็อดใจถามไม่ไหวว่า “คุณตา ผมเหมือนจำได้ว่าตอนนั้นคุณตาบอกว่า พอพวกเธอโตแล้วจะแต่งกับผมเป็นภรรยา อีกอย่าง ตอนพวกเราเล่นกัน พี่สาวทั้งเจ็ดได้จดทะเบียนสมรสกับผมไว้แล้ว ทะเบียนสมรสพวกนั้นคุณตายังเก็บรักษาไว้ให้ผมใช่ไหมครับ ? ”

คุณตาหัวเราะเหอะ ๆ พูดว่า: “อย่าถือสาคำพูดเด็ก เจ้าเด็กบ้าอย่าถือเป็นจริงเลย ต่อให้พวกเธอชอบหลาน ก็ไม่อาจแต่งกับหลานหมดทุกคนหรอก หลานเลือกคนชอบที่สุดได้เพียงคนเดียว นอกจากนี้ นิสัยคนเราเปลี่ยนกันได้ เวลาผ่านไปนานเช่นนี้ เรื่องที่เคยพูดไว้สมัยเด็ก ใครจะถือเป็นจริงกัน ? โดยเฉพาะ พวกเธอต่างคิดว่าหลานตายไปแล้ว”

“จริงสิ พี่ใหญ่ของหลานชิวมู่เฉิงมีคนรักแล้ว ผู้ชายคนนั้นชื่อว่าฟางซื่อเหา ตระกูลฟางของพวกเขาเป็นถึงมหาเศรษฐีติดสิบอันดับของเมืองตงไห่ ตาได้ข่าวว่า ฟางซื่อเหาออกแถลงข่าว พรุ่งนี้ตอนเก้าโมงเช้าจะจัดงานหมั้นอย่างยิ่งใหญ่กับพี่ใหญ่ของหลาน”

เนี่ยเฟิงหัวเราะอย่างเหยียดหยามพูดว่า: “สุดยอดมหาเศรษฐีเมืองตงไห่แล้วอย่างไร ? เขาคู่ควรจะแต่งกับพี่ใหญ่ผมเหรอ ?”

บทที่2

เช้าตรู่วันที่ 2 รถไฟที่มุ่งหน้าไปตงไห่ เนี่ยเฟิงหลับตาพักผ่อน ในหัวฝันถึงลักษณะของพี่ใหญ่ชิวมู่เฉิงในตอนนี้ เธอต้องสวยเทียมนางสวรรค์แน่ เธอจะจำได้ไหมว่าเราเป็นใคร ?

ทันใดนั้นก็มีเสียงผู้หญิงที่เพราะพริ้งจากที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ดังเข้ามา: “ฮัลโหล ทุกคน ฉันคือคังเมิ่ง ขอต้อนรับทุกท่านสู่สตูดิโอของฉัน ตอนนี้ฉันกำลังไลฟ์สดอยู่บนรถไฟจากเมืองเยี่ยนตูไปยังเมืองตงไห่…”

“คังเมิ่ง ? นี่เป็นชื่อของพี่เจ็ดของเราไม่ใช่เหรอ ? ”เนี่ยเฟิงอดที่จะมองตามเสียงไปไม่ได้

เสียงว่าสวยแล้วคนยิ่งสวยกว่า พี่สาวคนเล็กที่กำลังไลฟ์สดอยู่ในชุดเดรสสีขาวอ่อน คิ้วที่เรียวยาวในเฉดที่พอเหมาะ ขนตาดำสนิทที่หนางอน ปากบางชุ่มชื่นเหมือนดาราสาวที่นามว่าอินเถา ประกอบกับใบหน้ารูปไข่ที่ไม่มีจุดด่างดำเลยแม้แต่จุดเดียว เรียกได้ว่าเป็นผลงานชิ้นเอกที่สมบูรณ์แบบที่สุดของจิตรกร โดยเฉพาะดวงตาที่ชวนฝันดั่งสายน้ำในฤดูใบไม้ร่วง ดำขลับและใสแจ๋ว สะท้อนความไร้เดียงสาออกมาให้เห็นเป็นระลอก

เธอเป็นพี่เจ็ดของเราจริงด้วย เนี่ยเฟิงดีใจแทบคลั่ง ภาพในเยาวัยย์ลอยขึ้นมาในดวงตาชั่วขณะ เนี่ยเฟิงจำได้ว่าตอนเล่นซ่อนแอบ พี่เจ็ดชอบอยู่กลุ่มเดียวกับเขา ทั้งสองคนมักจะซ่อนอยู่ในพงหญ้าด้วยกัน พี่สาวทั้งหกที่เหลือหายังไงก็หาพวกเขาไม่เจอ ลูกอมที่ชนะมาได้ พี่เจ็ดเสียดายไม่ยอมทาน มักจะแอบสะสมเอามาให้ตัวเอง…

ขณะที่เนี่ยเฟิงกำลังจะเผยตัวกับคังเมิ่ง ก็ฉุกคิดขึ้นมาว่า: “คุณตาบอกไว้ว่าจิตใจผู้หญิงมักแปรเปลี่ยน เราอำพรางตัวตนไว้ชั่วคราวดีกว่า เริ่มทำความรู้จักกับเธอใหม่ ดูว่าเธอจะมีปฏิกิริยาอย่างไร”

ขณะที่เนี่ยเฟิงคิดจะไปทำความรู้จักกับคังเมิ่งใหม่ แต่นึกไม่ถึงอยู่ ๆ เขาก็รู้สึกถึงไอสังหารขึ้นมา

เนี่ยเฟิงขมวดคิ้วแล้วขมวดคิ้วอีก ค่อย ๆ มองไปยังทิศทางของไอสังหาร เห็นชายใส่แว่นนั่งในมุมทแยงตรงข้าม

แว่นตาที่ชายผู้นั้นสวมใส่ เลนส์แว่นสะท้อนแสง ภายในเผยให้เห็นดวงตาที่เฉียบคม กำลังกลอกตามองคังเมิ่งไปมา

คนผู้นี้ไม่เหมือนผู้ชายคนอื่นที่ชื่นชมความสวยงามของคังเมิ่ง แต่พกไอสังหารที่น่ากลัวอย่างหนึ่งเอาไว้

สายตาที่เขามองคังเมิ่งเหมือนมองดูคนตาย

น่าแปลก หรือว่าพี่เจ็ดของเขาล่วงเกินใครเข้า ?

เนี่ยเฟิงมองคนแม่นมาตลอด พออีกฝ่ายขยับตัว เข็มพิษเท่าขนวัวก็พุ่งมายังคังเมิ่งในพริบตา !

แต่คังเมิ่งยังคงจัดรายการอยู่ เธอไม่รู้เลยว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น !

ดวงตามองไปยังเข็มพิษที่พุ่งไปยังคังเมิ่ง นึกว่าจะช้าไปแต่ก็กลับรวดเร็วกว่าที่คิด เนี่ยเฟิงรีบกระโจนไปยังคังเมิ่งทันที!

“ว๊าย !”

คังเมิ่งร้องเสียงหลง ถูกเนี่ยเฟิงกอดไว้แน่นในอ้อมอก !

“นาย ! นายเป็นใคร ?”

คังเมิ่งสัมผัสถึงลมหายใจจากตัวของชายแปลกหน้า ตกใจจนหน้าถอดสี เธออยากจะหลุดพ้นจากอ้อมกอดของเนี่ยเฟิง แต่อ้อมแขนของเนี่ยเฟิงเหมือนคอนกรีตเสริมาเหล็กไม่ปาน ไม่สามารถสั่นคลอนได้ !

ชายสวมแว่นเห็นสถานการณ์ก็เกิดลนลาน เดิมทีคิดว่าภารกิจนี้จะสบาย แค่สังหารหญิงสาวที่ไม่มีอาวุธ นึกไม่ถึงว่าจะเจอเหตุการณ์ไม่คาดคิด !

“แส่จริง !”

ชายสวมแว่นโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ กระโดดตัวขึ้นมาอย่างคล่องแคล่ว มือจับที่หิ้งวางสัมภาระ โหนตัว ยกเท้าเตะมายังคังเมิ่ง !

คาดไม่ถึงว่าปลายรองเท้าของชายสวมแว่นจะเป็นคมดาบสองคม !

คังเมิ่งก็ได้หลุดพ้นจากอ้อมกอดเนี่ยในเวลา ใบหน้าส่องกับดาบสองคมเข้า จนตกใจใบหน้าซีดเผือด !

“กินหัวใจหมีดีเสือดาวมาจากไหน ถึงได้กล้ามาจู่โจมภรรยาของฉัน ?!”

เนี่ยเฟิงบันดาลโทสะ ไม่ว่าใคร กล้าแตะต้องคังเมิ่งก็ต้องตายสถานเดียว

เนี่ยเฟิงกอดคังเมิ่งไว้ในอ้อมอก มืออีกข้างก็คว้าข้อเท้าที่แข็งแกร่งของชายใส่แว่นเอาไว้ !

ชายใส่แว่นเป็นมือสังหารที่ได้รับการฝึกมาดี กำลังแค่นี้ถือว่าไม่เท่าไหร่สำหรับเขา แต่ชายใส่แว่นนึกไม่ถึงว่ากำลังของเนี่ยเฟิงไม่ได้มีแค่นี้ !

“ย๊าก !” เสียงดังเปราะ เนี่ยเฟิงใช้เพียงมือเดียวหักขาของชายใส่แว่นหัก

ชายสวมแว่นร้องครวญขึ้นมา รีบถอยหลังไปหลายก้าวทันที

หมอนี่เป็นใครกัน ถึงได้มีฝีมือดีเช่นนี้ ?

เวลานี้ชายสวมแว่นคิดจะหนี แต่ไม่ทันการณ์เสียแล้ว เนี่ยเฟิงจู่โจม เร็วเหมือนสายฟ้าแลบ เขาอัดไปที่ใบหน้าของชายใส่แว่นอย่างไม่ยั้ง จนดั้งของชายใส่แว่นหัก

ชายใส่แว่นลอยละลิ่วไปไกลหลายเมตร ชนถูกเก้าอี้ที่อยู่ด้านข้างอย่างรุนแรง พร้อมกับกระอักเลือดออกมา ตัวกองเป็นสำลีอ่อนอยู่บนพื้น ไม่สามารถขยับตัวต่อไปได้

เนี่ยเฟิงพยักหน้าด้วยความพอใจ หมัดนี้ของเขาน่าจะทำให้ชายใส่แว่นสลบเหมือดไปหลายวัน

หลังจากเนี่ยเฟิงเก็บหมัด ก็รีบเหลียวหันไป ดูคังเมิ่งที่ยังตกใจตะเลิดอยู่ เขากุมมือน้อยๆของคังเมิ่งเอาไว้แล้วพูดด้วยความรักว่า :

“ภรรยา ไม่เป็นไรใช่ไหม ? ตกใจแล้วสินะ ?”

สติคังเมิ่งกลับมาในทันที พูดด้วยความเดือดดาลว่า “หมอนี่นายพูดเหลวไหลอะไรของนายหา ? ใครเป็นภรรยาของนาย ? รีบปล่อยฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ !”

“คุณไง ไม่เช่นนั้นที่นี่ยังมีใครที่คู่ควรกับผมได้อีก ?” เนี่ยเฟิงกล่าวออกมาด้วยรอยยิ้ม

“นาย !”

คังเมิ่งโมโหจนตัวสั่น เวลานี้ถึงนึกขึ้นได้ว่าตัวเองยังไลฟ์สดอยู่ จึงรีบมองไปที่ไลฟ์ เห็นข้อความขึ้นเต็มจอสกรีน :

“นึกไม่ถึงว่าพิธีกรแต่งงานแล้วทำไมยังบอกว่าตัวเองยังไม่แต่งล่ะ ? อย่างนี้เท่ากับหลอกลวงความรู้สึกพวกเราไม่ใช่เหรอ ?”

“นั่นน่ะสิ ! อย่างนี้เท่ากับพิธีกรเป็นนักต้มตุ๋น !”

คังเมิ่งลนลานขึ้นมาในทันที รีบอธิบายว่า “เบบี๋ทั้งหลาย ฉันไม่รู้จักเขาเลยนะ ไม่รู้ว่าเขาโผล่มาจากไหน !”

“คุณไม่รู้จักผมได้อย่างไร ? เมื่อก่อนยังนอนบนเตียงเดียวกันเลย ! คุณยังห่มผ้าให้ผม แล้วยังหอมใบหน้าผมด้วย !”

เนี่ยเฟิงกล้ำกลืนโอบเอวคังเมิ่งเอาไว้

คังเมิ่งเห็นแฟนคลับในไลฟ์ลดฮวบลงในพริบตา กระหืดกระหอบขึ้นมา “นายชั่วมาก นายรู้ไหมว่าพฤติกรรมนายทำให้แฟนคลับฉันหายไปเท่าไหร่ ! น่าโมโหนัก !”

“ผมทำอะไรเหรอ ? เมื่อกี๊ผมเพิ่งช่วยชีวิตคุณนะ คุณไม่เห็นเหรอ ? ชายใส่แว่นคนนั้นอยากจะฆ่าคุณนะ !”

เนี่ยเฟิงชี้โบ้ชี้เบ้อย่างอลหม่านไปที่ชายสวมแว่นที่นอนกองอยู่ไม่กระดิกตัว

ตอนนี้คังเมิ่งร้อนใจเรื่องแฟนคลับในไลฟ์สดของตัวเอง จะสนใจเรื่องพวกนี้ที่ไหนกัน ?

เนี่ยเฟิงอดถอนหายใจไม่ได้ สมัยเด็กพี่เจ็ดก็นิสัยอย่างนี้นึกไม่ถึงว่าโตแล้วก็ยังไม่เปลี่ยน

เนี่ยเฟิงมองดูใบหน้าที่แดงฉานเพราะร้อนใจเกินไปของคังเมิ่ง อดยืนมือไปหยิกไม่ได้ สัมผัสยังรู้สึกเหมือนสมัยเด็กแบบนั้นไม่เปลี่ยนจริง ๆ !

คังเมิ่งตกใจเบิกตาโพลง “ไอ้หื่นกาม ! นายมันกุ๊ย !”

คังเมิ่งรีบหยิบกระเป๋าที่อยู่ข้าง ๆ ขึ้นมา ทุบไปที่เนี่ยเฟิง

ในเวลานี้รถไฟก็มาถึงสถานีพอดี ฝ่าเท้าเนี่ยเฟิงเผ่นแน่บปานป้ายน้ำมันหล่อลื่น นึกไม่ถึงปกติพี่เจ็ดที่นุ่มนวลอ่อนหวานพอตีคนขึ้นมาก็เจ็บได้เหมือนกัน !

“นายอย่าหนีนะ !” คังเมิ่งกำลังโมโหชายหนุ่มที่อยู่ ๆ โผล่ออกมา ไม่เพียงทำให้เธอต้องเสียแฟนคลับไป แล้วยังกล้าแต๊ะอั๋งเธออีก

เนี่ยเฟิงวิ่งด้วยความไวในตู้โบกี้ จนเจอทางออกด้วยความรวดเร็ว กระโจนออกไป “ไม่เผ่นก็กลายเป็นผีสิ !”

“นาย ! จับคนหื่นกามที ! ทุกคนดูเร็ว ! คนนั้นค่ะ !”

คังเมิ่งตะโกนคอเป็นเอ็น แต่ก็ไม่สามารถยับยั้งฝีเท้าของเนี่ยเฟิงได้

บทที่3

แม้เนี่ยเฟิงอยากจะอธิบายกับคังเมิ่งดี ๆ แต่ตอนนี้พี่เจ็ดยังโมโหอยู่ ถ้าเขาหยุดอยู่ตรงนั้น ต้องถูกทุบหัวปูดเป็นซาลาเปาแน่

ตอนนี้ตัวเขาต้องรีบไปที่โรงแรมอินเตอร์เนชั่นแนลเพื่อยับยั้งพิธีแต่งงานที่เหลวไหล ถ้าใบหน้าหล่อเหลาของเขาเป็นแผลเข้า แล้วเขาจะเปิดตัวอย่างมีประกายได้อย่างไร ?

“ไม่ต้องตามหรอก ! ผมเสร็จธุระแล้วจะกลับมาหาคุณ !”

ประโยคนี้ของเนี่ยเฟิง ทำคังเมิ่งโมโหเข้าจริง ๆ เท่ากับว่าเขาเอาเปรียบแล้วยังทำเป็นคนดี !

ในเวลานี้เอง สายตาคังเมิ่งก็เจอคนคุ้นเคยเข้า เธอรีบร้องเรียกไปว่า:

“เย่หรูเสว่รีบจับคนหื่นกามนี่ไว้เร็ว เมื่อกี๊เขาทำชั่วกับฉันไว้บนรถไฟ !”

“อะไรนะ ! ปล่อยไว้ไม่ได้แล้ว !”

สมรรถภาพของเย่หรูเสว่ดีกว่าคังเมิ่งเยอะมาก เธอตามไล่ตามไปอย่างรวดเร็ว วิ่งเร็วมาก !

“เจ้าหนุ่มที่อยู่ข้างหน้าหยุดเดี๋ยวนี้นะ !”

เนี่ยเฟิงตะลึงไปชั่วครู่ เขาวิ่งหนีมาไกลแล้ว นึกไม่ถึงว่าพี่เจ็ดของเขาจะตามมาทัน จำได้ว่าตอนเล่นซ่อนแอบพี่เจ็ดวิ่งไม่เท่าไหร่ก็เหนื่อยไม่ไหวแล้ว สุขภาพออกจะแย่

เนี่ยเฟิงอดใจไม่อยู่เหลียวหันกลับไปดู เห็นแค่แว๊บเดียวก็อึ้งไปเลย

ผู้หญิงที่เนี่ยเฟิงเคยเจอเรียกได้ว่าเยอะเท่าขนวัว แต่คนที่อยู่ตรงหน้าเขากลับสามารถทำให้เขาสูญเสียพลังความคิดไปชั่วขณะได้

ตัวที่ตรงเผงของเธอ เครื่องแบบตำรวจห่อหุ้มรูปร่างที่น่าภูมิใจเอาไว้ ภายใต้แสงแดดที่สะท้อนลงมา ผ่านผิวพรรณที่ขาวละเอียดของเธอจนเปล่งแสง

คิ้วทรงใบหลิวที่ขมวดบนใบหน้าใบนั้น ดวงตากลมดั่งลูกแอปริคอท คงเพราะวิ่งด้วยความรีบร้อนเกินไป พวงแก้มทั้งคู่จึงแดงก่ำ จมูกเรียวปากลูกเชอรี่ ลมหายใจหอมดั่งดอกกล้วยไม้ !

เรียกว่าเป็นโบตั๋นงามประดับเมืองจริง ๆ !

เนี่ยเฟิงฝืดคอกลืนน้ำลาย “คุณสวยจริง ๆ เลย”

พอเย่หรูเสว่ได้ยินเนี่ยเฟิงพูดเช่นนี้ โกรธจนกัดฟันกรอด ๆ “นายมันเป็นกุ๊ยจริง ๆ ยอมให้จับซะดี ๆ”

เนี่ยเฟิงถึงได้รู้ตัวอีกที บนตัวเธอสวมเครื่องแบบตำรวจ ซึ่งเท่ากับว่าเธอเป็นตำรวจหญิง !

มีหรือที่เนี่ยเฟิงจะยอมจำนนโดยดี ถ้าถูกจับไปสอบสวนที่โรงพัก ก็เท่ากับเสียเวลาพอดีสิ

“คุณตำรวจคนสวย ! ผมไม่ได้ทำผิด คุณไม่มีหลักฐาน เที่ยวจับคนไม่ได้จะ”

“คุณไม่ได้ทำผิด แล้วทำไมต้องหนี ?”

น้องเจ็ดบอกว่าเขาเสียมารยาทกับหล่อน น้องเจ็บจะโกหกได้อย่างไร ?

“คุณไล่ตามผมผมก็ต้องหนีสิ หรือจะให้ผมยืนเซ่อก็ถูกคุณจับน่ะสิ ?”

“เหลวไหล !”

เนี่ยเฟิงดูเย่หรูเสว่ที่ไล่ตามไม่ลดละ เขาได้แต่วิ่งอย่างสนุกบนความเหนื่อยไป แต่นึกไม่ถึงว่ากำลังของเย่หรูเสว่จะดีเช่นนี้ วิ่งไล่ตามเขามาหลายไมล์แต่ก็ไม่หยุดเลย

เนี่ยเฟิงเหลือบลูกตา คิดในใจว่าเป็นอย่างนี้ต่อไปไม่ใช่วิธีที่ดี ต้องหาทางสลัดเธอออกไปให้ได้ !

เนี่ยเฟิงสำรวจลักษณะพื้นที่ที่เขาอยู่ในตอนนี้ พวกเขาวิ่งกันมาจนถึงไซด์ก่อสร้าง

ลักษณะพื้นที่ของที่นี่ดูซับซ้อน น่าจะสลัดเธอออกไปได้ !

เนี่ยเฟิงตัวเบาเหมือนนกนางแอ่น เท้าลอยลม วิ่งเร็วมาก แม้จะเป็นเช่นนี้ เย่หรูเสว่ก็ยังตามติดมาข้างหลัง ดูท่าทางไม่มีความคิดที่จะปล่อยเนี่ยเฟิงไป

“คุณอย่าตามอีกเลย ผมไม่มียาแก้ไอน้ำดำหรอก !”

“ตาหื่นกาม ฉันต้องจับนายไปลงโทษตามกฎหมายให้ได้ อย่าได้ใจนัก อ่ะ !”

นึกไม่ถึงในเวลานี้เอง เย่หรูเสว่ก้าวไปในอากาศตกลงไป

เนี่ยเฟิงหยุดฝีเท้าชั่วครู่ ค่อย ๆ ถอยหลังมา มองดูตัวของเย่หรูเสว่ที่อยู่ในถังบำบัดน้ำเสียกว่าครึ่ง ใบหน้าเผยรอยยิ้มความเจ้าเล่ห์

“อุ๊ยตาย คุณตำรวจหญิง คุณตกลงไปได้อย่างไร ? เมื่อกี๊ไม่ได้ดูทางให้ดี ๆ เหรอ ?”

ที่แท้นี่คือถังบำบัดน้ำเสียของไซด์งาน !

เดิมทีตัวถังบำบัดน้ำเสียก็มีกลิ่นรุนแรงอยู่แล้ว และก้นถังก็เต็มไปด้วยโคลนตม ทั้งเละทั้งลื่น เวลานี้เย่หรูเสว่จึงไม่กล้าขยับตัว เพราะกลัวว่ายิ่งขยับก็จะยิ่งจมปลักลงไป

เย่หรูเสว่รู้สึกลนลานขึ้นมา เมื่อกี๊เอาแต่ไล่ตามเนี่ยเฟิง ไม่ได้มองดูใต้ฝ่าเท้าให้ดี จึงติดกับดักของเนี่ยเฟิง

เนี่ยเฟิงยองตัวอยู่ข้างถังบำบัด มองเย่หรูเสว่จากมุมสูง “คุณอย่าขยับเด็ดขาด ยิ่งคุณขยับก็จะยิ่งจมปลักเร็วขึ้น”

“นายมันคนชั่ว ! ถ้าฉันออกจากที่นี่ไปได้ ฉันจะไม่ปล่อยนานแย่”

เย่หรูเสว่กัดฟัน จ้องเนี่ยเฟิงด้วยความเคียดแค้น

“ถ้าคุณพูดอย่างนี้ผมก็ต้องกลัวแล้วล่ะ ยิ่งเป็นคนขี้ขลาดอยู่ด้วย ตกใจไม่ได้ ฉวยโอกาสตอนที่คุณยังปีนขึ้นมาไม่ได้ เผ่นก่อนดีกว่า”

เนี่ยเฟิงพูดพลางก็หันตัวกลับเดินจากไป

“เอ๊ะ ! กลับมาเดี๋ยวนี้นะ !”

เย่หรูเสว่เริ่มร้อนใจขึ้นมา เมื่อกี๊ตอนเธอเข้ามาไม่เห็นมีใคร คิดว่าคนงานคงกลับไปทานข้าวกัน หรือว่าตัวเองต้องอยู่ในถังบำบัดสักพักแล้ว ?

เย่หรูเสว่ไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย ครู่หนึ่งก็ลนลานขึ้นมา “นายกลับมานะ ฉันยอมปล่อยนายแล้ว !”

“จริงเหรอ ? คุณตาของผมเคยบอกว่า ผู้หญิงที่ยิ่งสวยก็ยิ่งเชื่อไม่ได้ คุณสวยซะขนาดนั้น คำพูดที่ออกมาคงโกหกผมทั้งเพล่ะสิ ? เมื่อกี๊คุณเพิ่งบอกว่าจะจับผมไปลงโทษตามกฎหมาย แล้วยังว่าผมว่าหื่นกามด้วย”

เนี่ยเฟิงกระพริบตาปริบ ๆ มองเย่หรูเสว่ด้วยท่าทีที่ไม่มีภัย

ก้นถังบำบัดนำ้เสียทั้งเละทั้งลื่น เย่หรูเสว่ไม่มีจุดให้โฟกัสเลย อยากปีนขึ้นไปเจรจาคงไม่ง่าย

“ฉันเป็นคนพูดคำไหนคำนั้น ฉันเป็นตำรวจนะ นายรีบดึงฉันขึ้นไปที ! ฉันไม่กลืนคำพูดตัวเองหรอก”

แม้เย่หรูเสว่จะพูดเช่นนี้ แต่ในใจไม่ได้คิดอย่างนี้ เธออยากจะขึ้นไปอัดเจ้าหมอนี่แทบแย่ แล้วก็ลากตัวไปสอบสวนสามวันสามคืน

“ผมว่านะคุณตำรวจคนสวย ดูท่าทางการขอร้องของคุณไม่ค่อยถูกเท่าไหร่นะ มีใครเขาขอร้องกันดุอย่างคุณบ้าง ? ถ้าคุณพูดให้เพราะ ๆ ผมฟังแล้วรู้สึกสบาย อาจจะยอมดึงคุณขึ้นมาก็ได้นะ”

“นายอย่ามาทำตัวได้คืบจะเอาศอก !”

“ดูคุณสิดุผมอีกแล้ว คุณจะให้ผมเชื่อคุณได้อย่างไรหา !”

เนี่ยเฟิงพูดจบทำท่าจะเดินจากไป

“กลับมา ! ไหนนายว่ามาว่าอยากจะฟังอะไร ?”

เย่หรูเสว่ได้แต่อดกลั้นน้ำเสียง ทว่าบัญชีนี้เธอจดจำไว้ในใจแล้ว

เนี่ยเฟิงลูบคางสักครู่ จากนั้นก็ดีดนิ้วดังเปาะ “ถ้าไง คุณเรียกผมว่าที่รักสักคำ ? หรือไม่ก็เรียกผมว่าพี่ชายที่แสนดีที ว่าไงล่ะ”

“ถุย ! ทำไมหน้าไม่อายเลย ? ไม่ดูตัวเองซะบ้าง เส้นผมยังไม่ขึ้นก็กล้าเอาเปรียบฉันแล้ว ?”

“ในเมื่อคุณพูดเช่นนี้ งั้นเราก็สิ้นสุดความร่วมมือกันเถอะ คุณก็อยู่ที่นี่สักพักแล้วกัน ยังไงต้องมีคนมาช่วยคุณแน่”

เนี่ยเฟิงยักไหล่ จากนั้นก็ฮัมเพลง ดูท่าทางคงปล่อยไว้ไม่สนใจแล้ว

“ฉันเรียก ฉันเรียกโอเคไหม ?”

“โธ่ ทำแบบนี้ตั้งแต่แรกก็เรียบร้อยแล้ว แต่ท่าทางของคุณเมื่อกี๊ทำให้ผมห่อเหี่ยว ฉะนั้นเรียกผมว่าพี่ชายคงทำผมพอใจไม่ได้ ถ้าไงคุณเปลี่ยนคำเรียกก็แล้วกัน”

เย่หรูเสว่กัดริมฝีปากล่างที่แดงระเรื่อของเธอ หมอนี่คิดจะทำอะไรอีก ?

“คุณดึงฉันขึ้นไปก่อนก็แล้วกัน แล้วเปลี่ยนคำเรียกอย่างไรก็ว่ามา !”

เนี่ยเฟิงหาท่อนไม้เท่าที่ได้โยนลงไป เย่หรูเสว่คว้าไว้แม้เสมือนไร้ค่าเฉดหญ้าฟาง เธอจับท่อนไม้ด้านหนึ่งไว้ได้ แต่ในบ่อบำบัดทำอย่างไรก็ออกแรงไม่ได้

“คุณออกแรงดึงสิ !”

เย่หรูเสว่โมโหเล็กน้อย

“คุณยังไม่เรียกเลย คุณเรียกก่อน แล้วผมค่อยดึงคุณขึ้นมาว่าอย่างไร ?”

สายตาของเนี่ยเฟิงส่องประความเจ้าเล่ห์ขึ้นมา “ถ้าคุณเรียกผมว่าสามีที่รัก ผมก็จะดึงคุณขึ้นมาทันที การแลกเปลี่ยนครั้งนี้คุ้มค่าใช่ไหม ?”

ดวงตาทั้งคู่ของเย่หรูเสว่จ้องเหมือนสายฟ้าพิฆาต “นายมันชั่วช้า ไร้ยางอาย !”