ตอนที่ 262 การพูดจาก็เป็นศิลปะแขนงหนึ่ง

เซี่ยอวิ๋นจิ่นมองนางพลางถามน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “ทำไมหรือ”

ลู่เจียวส่ายหน้า เฝิงจือเดินเข้ามาพร้อมเทียบเชิญ

“เหนียงจื่อ คนจากหอยาเป่าเหอส่งเทียบเชิญเหนี่ยงจื่อ เชิญเหนี่ยงจื่อพรุ่งนี้ไปร่วมงานเปิดกิจการหอยาเป่าเหอ”

ลู่เจียวหันไปมองเฝิงจือ ตกใจกล่าวว่

ตอนที่ 263 แต่งกายเป็นชาย

ตลอดทางมา เซี่ยอวิ๋นจิ่นขอช่างไม้ช่วยแนะนำเรื่องราวในอำเภออย่างคร่าวๆ

แม้ว่าเซี่ยอวิ๋นจิ่นเป็นนักเรียนสำนักศึกษาประจำอำเภอ แต่ปกติไม่ค่อยได้ออกมาเดินเล่นในอำเภอ เมื่อก่อนนอกจากเรียนแล้วก็เอาแต่คิดถึงลูกๆ ที่อยู่ที่บ้าน ไม่มีแก่ใจไปใส่ใจสภาพในอำเภออะไร

ดังนั้นแม้ว

ตอนที่ 264 ลู่เจียวเป็นคนรักษาขาเขา

เซี่ยอวิ๋นจิ่นอธิบายอย่างละเอียดว่า “คนเราส่วนใหญ่มักมองคนจากหน้าตา เช่น เจ้าเห็นเด็กคนหนึ่ง เจ้าก็จะตัดสินไปด้วยสัญชาตญาณว่าเขาอ่อนแอ แต่บางครั้งคนผู้นี้กลับร้ายกาจมาก เจ้าเห็นขอทานที่อ่อนแอป่วยออดแอด เจ้าก็ย่อมเห็นใจเขา แต่บางครั้งเขาอาจเป็นโจรโหดเหี้ยมสังหารค