บทที่ 165 มีระยะห่าง

เธอดิ้นรนให้เขาปล่อยมือ แต่ว่ามือของเขากลับจับมือของเธอเอาไว้แน่น เสียงของเขาเบาและห่างไกล “ก็ได้! ฉันรู้ว่าเธอต้องการเวลา ฉันจะไม่รบกวนเธออีก!”

เมื่อได้ยินเสียงของเขา จมูกของเธอก็รู้สึกแสบขึ้นมา ความเจ็บในอกมันทำให้เธอจุกไปหมด

เขาไปแล้ว แผ่นหลังของเขาดูช่างเหงาหงอยและเดียวด

บทที่ 166 อยู่เคียงข้างไม่ได้

ฟาโรห์รีบลืมตาขึ้นมา เห็นร่างเงาที่จากไปไกล แล้วหัวเราะอย่างไร้เสียงขึ้นมา ใบหน้าแสดงออกมาด้วยความเจ็บปวด ทำไมเขาถึงจะทำเธอเจ็บปวดตลอดนัก?บางทีการปล่อยมืออาจเป็นวิธีที่ถูกต้องที่สุดก็ได้

“ฟาโรห์ ทำไมนายให้หวาไปแล้วอ่ะ?” เซลอนเห็นยี่หวาจากไป ก็เดินเข้ามาอย่างสงสัย แล้

บทที่ 167 เข้าใจผิดเขาแล้ว

ใจของยี่หวาเจ็บขึ้นมา ยิ่งรู้สึกโทษตัวเองมากขึ้น แล้วเดินออกไปอย่างเร่งรีบ อุ้มลูกสองคนไว้ “ขอโทษค่ะ มามี้ผิดแล้ว มามี้ไม่ควรเห็นแก่ตัวแบบนี้ มามี้จะทิ้งผมสองคน แล้วไปเที่ยวคนเดียวได้ยังไง?มามี้คิดถึงแต่ตัวเองได้ยังไง?”

“มามี้ครับ อาฟาโรห์เป็นอะไรครับ?”เชย์ก็ถามขึ้นอย่าง