บทที่ 164 หนึ่งเดียว (2)

“พี่คะ…” เมนายังคงพยายาม

ยี่หวากลับส่ายหน้า “ขอบคุณความหวังดีของเธอนะ ตอนนี้ฉันมีความสุขมาก ความสุขไม่ได้แลกมาด้วยเงินทอง มีเงินเยอะก็ไม่ได้หมายความว่าจะมีความสุขหรอก ชีวิตของพิมพ์พิมานเธอไม่มีความสุขเลย ฉันเข้าใจว่าเธอแต่งงานกับพ่อของเธอแล้วจะมีความสุข แต่เปล่าเลย ฉันนึกไ

บทที่ 165 มีระยะห่าง

เธอดิ้นรนให้เขาปล่อยมือ แต่ว่ามือของเขากลับจับมือของเธอเอาไว้แน่น เสียงของเขาเบาและห่างไกล “ก็ได้! ฉันรู้ว่าเธอต้องการเวลา ฉันจะไม่รบกวนเธออีก!”

เมื่อได้ยินเสียงของเขา จมูกของเธอก็รู้สึกแสบขึ้นมา ความเจ็บในอกมันทำให้เธอจุกไปหมด

เขาไปแล้ว แผ่นหลังของเขาดูช่างเหงาหงอยและเดียวด

บทที่ 166 อยู่เคียงข้างไม่ได้

ฟาโรห์รีบลืมตาขึ้นมา เห็นร่างเงาที่จากไปไกล แล้วหัวเราะอย่างไร้เสียงขึ้นมา ใบหน้าแสดงออกมาด้วยความเจ็บปวด ทำไมเขาถึงจะทำเธอเจ็บปวดตลอดนัก?บางทีการปล่อยมืออาจเป็นวิธีที่ถูกต้องที่สุดก็ได้

“ฟาโรห์ ทำไมนายให้หวาไปแล้วอ่ะ?” เซลอนเห็นยี่หวาจากไป ก็เดินเข้ามาอย่างสงสัย แล้