บทที่ 163 หนึ่งเดียว (1)

เจ้าหน้าที่ตำรวจแสดงบัตรประจำตัวขึ้นมา “คุณพิมพ์พิมานอยู่ไหมครับ? ใครคือคุณพิมพ์พิมานครับ?”

ขณะนั้น พิมพ์พิมานก็ยกจานเดินออกมาจากข้างในห้องครัว เธอวางจานลงบนโต๊ะในห้องรับแขกเรียบร้อยแล้ว ถึงได้พูดออกมาอย่างช้า ๆ ว่า “คุณตำรวจคะ ฉันเองค่ะ!”

“คุณคือคนที่โทรไปแจ้งตำรวจใช่ไ

บทที่ 164 หนึ่งเดียว (2)

“พี่คะ…” เมนายังคงพยายาม

ยี่หวากลับส่ายหน้า “ขอบคุณความหวังดีของเธอนะ ตอนนี้ฉันมีความสุขมาก ความสุขไม่ได้แลกมาด้วยเงินทอง มีเงินเยอะก็ไม่ได้หมายความว่าจะมีความสุขหรอก ชีวิตของพิมพ์พิมานเธอไม่มีความสุขเลย ฉันเข้าใจว่าเธอแต่งงานกับพ่อของเธอแล้วจะมีความสุข แต่เปล่าเลย ฉันนึกไ

บทที่ 165 มีระยะห่าง

เธอดิ้นรนให้เขาปล่อยมือ แต่ว่ามือของเขากลับจับมือของเธอเอาไว้แน่น เสียงของเขาเบาและห่างไกล “ก็ได้! ฉันรู้ว่าเธอต้องการเวลา ฉันจะไม่รบกวนเธออีก!”

เมื่อได้ยินเสียงของเขา จมูกของเธอก็รู้สึกแสบขึ้นมา ความเจ็บในอกมันทำให้เธอจุกไปหมด

เขาไปแล้ว แผ่นหลังของเขาดูช่างเหงาหงอยและเดียวด