บทที่ 69

บทที่69 ถูกเขาคุกคามแล้ว

ชวนีที่นั่งอยู่บนโซฟาเบิกตาโตนิดๆ ผู้ชายคนนี้กลับมาอีกทำไม?

“คุณรีบกลับไปนอนเป็นเพื่อนลูกเร็ว ดึกมาแล้ว” ชวนีมองเขาอย่างไม่สบายใจอยู่บ้าง

ร่างสูงใหญ่ของปวัตรกลับก้าวเข้ามาใกล้เธอทีละก้าวๆ ชวนีรีบขยับตัวไปบนโซฟา แต่ว่าเธอก็ถอยจนถอยไม่ได้อีกแล้ว

บทที่ 70

บทที่70 บังเอิญถูกเจอเข้า

ซ้อมจนถึง 6 โมง ทุกคนต่างรู้สึกว่าร่างกายเหมือนถูกเจาะเป็นรูว่างแล้ว พชิราตบๆ ไหล่ชวนี “ชวนี พรุ่งนี้พักผ่อนหนึ่งวันนะ วันมะรืนพวกเรามาพยายามด้วยกัน ทำคอนเสิร์ตครั้งนี้ให้ดี”

“ได้ค่ะ! พรุ่งนี้ฉันจะซ้อมเปียโนที่บ้าน” ชวนีพูดอย่างใส่ใจไปทางเธอ “คุณก็พัก

บทที่ 71

บทที่71 ทนไม่ไหวก็ต้องทน

เจ้าหนูน้อยรู้สึกถึงบรรยากาศแปลกๆ อยู่บ้าง เขาเงยหน้ามองๆ หม่ามี้ แล้วมองๆ แดดดี้ที่ไม่พูดอะไร เฮ้ย! บรรยากาศไม่เข้าท่ามาก!

“หม่ามี้ฮะ หม่ามี้ไม่ได้ทักทายแดดดี้ล่ะฮะ!” เจ้าหนูน้อยบอกไปทางหม่ามี้

“พวกเราสนิทกันขนาดนั้น ไม่ต้องทักทายแล้วจ้ะ” แน่นอน