บทที่68 ไม่สะดวก

ชวนีงงงวยไปนิดหน่อย หยักคิ้วถามไป “หนูรู้ได้ยังไงจ๊ะ?”

“เมื่อกี๊ผมถามมาแล้วฮะ แดดดี้บอกว่ายังไม่ได้กินอะไร หม่ามี้ฮะ หม่ามี้รีบไปทำอะไรให้แดดดี้กินสักหน่อยสิฮะ! เขาต้องหิวแย่แน่เลย” เจ้าหนูน้อยพูดด้วยใบหน้ากังวล

ชวนียังคิดว่าปวัตรไปกินข้าวที่ไหนตั้งนานแล้ว คิดไ

บทที่69 ถูกเขาคุกคามแล้ว

ชวนีที่นั่งอยู่บนโซฟาเบิกตาโตนิดๆ ผู้ชายคนนี้กลับมาอีกทำไม?

“คุณรีบกลับไปนอนเป็นเพื่อนลูกเร็ว ดึกมาแล้ว” ชวนีมองเขาอย่างไม่สบายใจอยู่บ้าง

ร่างสูงใหญ่ของปวัตรกลับก้าวเข้ามาใกล้เธอทีละก้าวๆ ชวนีรีบขยับตัวไปบนโซฟา แต่ว่าเธอก็ถอยจนถอยไม่ได้อีกแล้ว

ส่ว

บทที่70 บังเอิญถูกเจอเข้า

ซ้อมจนถึง 6 โมง ทุกคนต่างรู้สึกว่าร่างกายเหมือนถูกเจาะเป็นรูว่างแล้ว พชิราตบๆ ไหล่ชวนี “ชวนี พรุ่งนี้พักผ่อนหนึ่งวันนะ วันมะรืนพวกเรามาพยายามด้วยกัน ทำคอนเสิร์ตครั้งนี้ให้ดี”

“ได้ค่ะ! พรุ่งนี้ฉันจะซ้อมเปียโนที่บ้าน” ชวนีพูดอย่างใส่ใจไปทางเธอ “คุณก็พักผ่อนดีๆ นะ