บทที่564 พาเธอไปหาหมอ

เขาก้มมองนาฬิกาในมือแล้วเอ่ยพูดขึ้น “อยู่ต่ออีกสักแป๊ป”

เธอพยักหน้าตอบตกลง เขายกมือท้าวคางไว้ สายตาแหลมคมจ้องมองเธอเหมือนเธอกับเธอไม่ใช่คน จ้องเธอนิ่งเหมือนเธอเป็นภาพวาด

เธอถูกเขาจ้องจนเธอเริ่มรู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเอง สายตาที่เขาจ้องมองเธอทำให้เธอเริ่มเขินอายจน

บทที่565 กลับทำเนียบ

ผู้คุ้มกันเห็นพวกเขาสองคนเดินออกมา เธอถือถุงยาเดินเข้าไปในรถ ครั้งแรกที่เขาได้รับความห่วงใยจากเขา เธอไม่ได้รู้สึกเป็นเกียรติใดๆ แต่กลับรู้สึกไม่สบายใจ

“นี่มันก็ดึกแล้ว เธอบอกครอบครัวไปเลยว่าจะไม่กลับแล้ว” เขาเอ่ยบอกเธอ

เธอทำหน้าตกใจ ไม่กลับ แล้วจะให้เธอไปนอนไหน

บทที่566 ให้เธอจากไป

รุ่งเช้า เธอลืมตาขึ้น นึกว่าตัวเองอยู่บ้าน เธอชินกับการยกมือจับหมอน เธอทำท่าจะหลับต่อ

แต่ก็ต้องตกใจลืมตาขึ้น เธอกำลังพักอยู่ที่ห้องรับแขกของทำเนียบ เธอยกมือจับหน้าผากตัวเอง ไข้ลดแล้ว แต่เธอก็ยังรู้สึกมึนๆหัวอยู่

เธอหยิบมือถือขึ้นมาดู เธอชินกับการตื่นเช้า ตอนนี้เพ