บทที่514 บรรยากาศที่ลึกซึ้ง

หลังจากที่โยธินจัดการบาดแผลเสร็จ พลากรกับกนต์ธรอยู่ในห้องเป็นเพื่อนเขา ส่วนกานิกาณกลับไปที่ห้อง เธอล้างหน้าแล้ว บทที่หยิบผ้าขนหนูเช็ดน้ำที่แก้ม เธอเหม่อไปแวบหนึ่ง ในสมองเป็นการกอดของโยธินที่ทำเนียบนั้น

ทำให้เธอไม่ทันได้ตั้งตัว วินาทีนั้นในสมองล้วนว่างเปล่าไปหมด

บทที่515 ความเป็นห่วงถูกพบเข้า

กานิกาณกลืนน้ำลายแล้ว ฝืนตอบไปอย่างเรียบเฉย “งานค่อนข้างยุ่งค่ะ เลยยังไม่เคยคิดเรื่องนี้”

“จริงหรอ? ต้องการให้ผมให้วันหยุดคุณมั้ย ให้คุณได้ผ่อนคลายสักหน่อย แล้วหาแฟนสักคน?” โยธินสายตาอมยิ้มมองมาทางเธอ มีความหมายหยอกล้มเธออยู่บ้าง

กานิกาณส่ายหน้ายิ้มอย่า

บทที่516 วิกฤตคลี่คลาย

มือของกานิกาณยังจับไปที่ผ้าห่มของชายหนุ่มคลุมที่หน้าอกของเขาไว้ เธอยืดตัวตรงบอกไป “ท่านประธานาธิบดีคะ ท่านนอนดีๆ อย่าถีบผ้าห่มอีกนะคะ”

พูดจบ ภาพของกานิกาณเดินไปที่หน้าประตูอย่างรวดเร็ว ผลักประตูออกไปแล้ว แต่ทว่ากานิกาณก็กลับไม่ได้แสดงความนิ่งขนาดนั้น บทที่เธอกลับมาถึ