บทที่515 ความเป็นห่วงถูกพบเข้า

กานิกาณกลืนน้ำลายแล้ว ฝืนตอบไปอย่างเรียบเฉย “งานค่อนข้างยุ่งค่ะ เลยยังไม่เคยคิดเรื่องนี้”

“จริงหรอ? ต้องการให้ผมให้วันหยุดคุณมั้ย ให้คุณได้ผ่อนคลายสักหน่อย แล้วหาแฟนสักคน?” โยธินสายตาอมยิ้มมองมาทางเธอ มีความหมายหยอกล้มเธออยู่บ้าง

กานิกาณส่ายหน้ายิ้มอย่า

บทที่516 วิกฤตคลี่คลาย

มือของกานิกาณยังจับไปที่ผ้าห่มของชายหนุ่มคลุมที่หน้าอกของเขาไว้ เธอยืดตัวตรงบอกไป “ท่านประธานาธิบดีคะ ท่านนอนดีๆ อย่าถีบผ้าห่มอีกนะคะ”

พูดจบ ภาพของกานิกาณเดินไปที่หน้าประตูอย่างรวดเร็ว ผลักประตูออกไปแล้ว แต่ทว่ากานิกาณก็กลับไม่ได้แสดงความนิ่งขนาดนั้น บทที่เธอกลับมาถึ

บทที่517 จากเขาไป

บาดแผลของโยธินนั้นขอเพียงบำรุงรักษาต่อไปก็ไม่มีปัญหาแล้ว ดังนั้นการที่เขาจะกลับไปทำงานที่ทำเนียบก็เป็นเรื่องที่ไม่ไกลนัก

ช่วงสาย กานิกาณกำลังเก็บเสื้อผ้าที่นำไปซักกลับมา ประตูห้องของเธอถูกเคาะขึ้นแล้ว เธอดึงเปิดประตูห้อง พลากรยิ้มมองเธออยู่ด้านนอก “กานิกาณ ยุ่งมั้ย?”