บทที่246 ความเห็นอกเห็นใจของเขา

พอชวนีร้องไห้ก็ร้องสักพักแล้ว รอบทที่เธอสงบลงมา เวลาก็ผ่านไปแล้ว ส่วนแอร์โฮสเตสก็เตรียมเสิร์ฟอาหารเช้าเข้ามา เดิมทีชวนีไม่มีความอยากอาหาร ปวัตรอดพูดเกลี่ยกล่อมเธอไม่ได้ “ถ้าคุณไม่กินอะไรเลย กลับประเทศไป คุณก็ไม่มีทางรักษาเรี่ยวแรงดูแลพ่อคุณได้”

พูดจบ ปวัตรยก

บทที่247 ชวนีกลับมา

ในโรงพยาบาล ชญาภากำลังเฝ้าด้านข้างฌายินที่สลบไม่ฟื้นอยู่ ทันใดนั้นด้านนอกประตูมีเสียงเคาะลอยเข้ามาแล้ว ตอนผลักประตูเข้ามาเป็นธนชาต หล่อนอดตกใจไม่ได้แล้ว เขามาได้อย่างไรกัน?

ธนชาตมองที่นอนบนเตียง มีถุงออกซิเจนอยู่ และด้านข้างยังมีเครื่องมือทำงานอยู่กองหนึ่ง เขาอดเดินเข้า

บทที่248 สถานการณ์ไม่สู้ดี

โดยเฉพาะผู้ชายคนนี้ปกติหล่อนน่าจะไม่ได้มีโอกาสเจอ แต่ว่าหล่อนมองปวัตรมากเข้า กลับพบว่าสายตาของเขาตอนนี้มองอยู่ที่ตัวของชวนีอย่างอ่อนโยนและเป็นห่วง หล่อนก็โกรธอยู่ในใจ

ชวนีเดินไปถึงหน้าประตูของห้องผ่าตัด ถามกับธนชาต “พ่อฉันส่งเข้าไปนานเท่าไรแล้ว?”

“ใกล้หนึ่ง