บทที่247 ชวนีกลับมา

ในโรงพยาบาล ชญาภากำลังเฝ้าด้านข้างฌายินที่สลบไม่ฟื้นอยู่ ทันใดนั้นด้านนอกประตูมีเสียงเคาะลอยเข้ามาแล้ว ตอนผลักประตูเข้ามาเป็นธนชาต หล่อนอดตกใจไม่ได้แล้ว เขามาได้อย่างไรกัน?

ธนชาตมองที่นอนบนเตียง มีถุงออกซิเจนอยู่ และด้านข้างยังมีเครื่องมือทำงานอยู่กองหนึ่ง เขาอดเดินเข้า

บทที่248 สถานการณ์ไม่สู้ดี

โดยเฉพาะผู้ชายคนนี้ปกติหล่อนน่าจะไม่ได้มีโอกาสเจอ แต่ว่าหล่อนมองปวัตรมากเข้า กลับพบว่าสายตาของเขาตอนนี้มองอยู่ที่ตัวของชวนีอย่างอ่อนโยนและเป็นห่วง หล่อนก็โกรธอยู่ในใจ

ชวนีเดินไปถึงหน้าประตูของห้องผ่าตัด ถามกับธนชาต “พ่อฉันส่งเข้าไปนานเท่าไรแล้ว?”

“ใกล้หนึ่ง

บทที่249 ฌายินเสียชีวิต

“ฉันเพียงแค่ถามเฉยๆ” ชวนีขมวดคิ้วมองชญาภาอยู่

ชญาภากลับเพราะหวาดผวา สีหน้ายิ่งแย่แล้ว “ชวนี ถึงเธอจะไม่ชอบฉันยังไง ก็ไม่ต้องมาทะเลาะกับฉัน เธอเป็นห่วงพ่อเถอะก็เป็นห่วงไปเถอะ! อย่าดึงฉันไปมั่งๆ”

พูดจบ ชญาภาทำเสียงพึมพำออกไปแล้ว ชวนียืนอยู่ที่เดิมครุ่นคิดแวบหนึ่