บทที่239 กลิ่นอายของความรัก

ชวนีมองเห็ปวัตรที่ใส่ชุดลำลองอย่างหล่อเหลายืนอยู่ที่นั้น ด้านข้างของเขาก็จอดจักรยานเสือภูเขาคันหนึ่ง นรชัยไม่ได้อยู่ น่าจะขี่ไปไกลแล้ว

ชวนีเดินเข้าไปทางเขา มองภาพผู้ชายคนนี้ภายใต้แสงแดดหล่อเหลามาก เธออดนึกถึงเมื่อคืนไม่ได้จูบที่ร้อนแรงคืนนั้นกับเขา แก้มเธอมีความ

บทที่240 วันที่น่าอาย

“อรุณสวัสดิ์” จิรายุแม้แต่หน้าก็ไม่เงยขึ้น เหมือนรู้ว่าเธอลงมาแล้ว

“ฉันมาอยู่ที่บ้านคุณได้ยังไงหรอ!” ดาลิศแกล้งถามอย่างสงสัย

“เมื่อคืน ผมไม่รู้ว่าคุณเอากุญแจออกมารึปล่า ก็พาคุณกลับมาบ้านผมแล้ว” จิรายุพูดจบ พอสายตาเรียยาวเงย จ้องทางเธอ “คุณมีปัญหา?”

พอดาล

บทที่241 เขาใส่ใจแล้ว

ดาลิศก็ไม่ได้ฟังเขา เธอรีบเดินไปทางชาญชัยด้วยท่วงท่าที่เคารพแล้ว พูดกับเขาอย่างสุภาพ “สวัสดีค่ะท่านประธานชาญชัย ฉันคือดาลิศศิลปินในบริษัทของคุณค่ะ เป็นเกียรติอย่างมากเลยค่ะที่ได้พบคุณที่นี่”

ชาญชัยก็รีบลุกขึ้น พูดอย่างเกรงใจมาก “สวัสดีครับคุณดาลิศ”

นี่น่าจะทำให้