บทที่ 136

บทที่136 เขาซวยมาก

เขาไม่รู้สึกตัวก็ปิดตานอนแล้ว

เช้าตรู่

ชวนีรู้สึกสะลืมสะลือด้านล่างตัวชื้นแฉะอยู่บ้าง...เธอยื่นมือคลำๆ จากนั้นตาที่หรี่ๆ จากเพิ่งตื่นมองสีแดงเลือดติดอยู่ที่บนมือ

“อ่า...” ตะโกนร้อง เธอกะว่าจะลุกขึ้นนั่ง ถึงพบว่าบนเอวมีแขนชายหนุ่มอยู่ ส่วนด

บทที่ 137

บทที่137 เขาได้รับความทรมานแล้ว

“บ้านผมมียาทาแก้ลวก กลับบ้านทาก็พอแล้ว” ปวัตรนึกถึงพยาบาลสาวทาให้เขา สู้ให้ผู้หญิงคนนี้ทายาให้เขาเองดีกว่า

ปวัตรก็เปิดหน้าอกอยู่อย่างนี้ ขับรถแข่งกลับไปทางคอนโด ในใจลึกๆ ของชวนีที่พรั่งพรูความรู้สึกผิดขึ้น หรือว่าเกี่ยวกับเมื่อเช้าที่เขาซักผ้าปูที

บทที่ 138

บทที่138 เขามาทานอาหารเย็นด้วยกัน

“คุณแม่ ผมคิดถึงคุณแม่มากเลยฮะ” เจ้าหนูน้อยรีบแสดงความคิดถึงทันที แม่บุญธรรมสวยขนาดนี้รักเขามากเหมือนหม่ามี้ เหมือนตัวเขาเป็นชายชาตรีน้อยๆ คนหนึ่ง สำหรับสาวสวยก็มีแรงดึงดูดอย่างปฏิเสธไม่ได้อยู่!

ดาลิศสังเกตหน้าเล็กๆ ของเขาที่น่าจะทำให้เกิดเรื