บทที่ 3 ลูกเป็นเด็กเวร

ปริมเจ็บไปทั้งตัว มือทั้งสองข่างกุมมือไว้หน้าท้อง ปล่อยให้เลือดที่หน้าผากไหลเอง

“อ๊า. ปริม แกเป็นไรไหม?”ทรายรับพุ่งเข้าไปจับไหล่เขาไว้ ปริมชนคิ้วทั้งสองข้างไว้แน่น เขาอยากดันทรายออกไป แต่เขากลับเพียงใช้แรงนิดเดียว จะกระทบกระเทือนถึงเด็กในท้อง อีกทั้งกลัวจูนจะทำเขามากกว่าเดิม

เพื่อลูก เขาทำได้เพียงอดทนไว้

“ฉันไม่เป็นไร…..” พูดออกมาคำเดียว ยากเหหน้าตอแหลของทราย แต่คาดไม่ถึงว่าเขากลับล้มลงไปเองด้วยหน้าที่เต็มไปด้วยความสงสาร ทำเอาปริมมองเขาด้วยความตกใจ “ ปริม แกผลักฉันทำไมอะ?”

ปริมโมโหมากขึ้น

ยังไม่ทันปรับตัว เขาก็ใส่ร้ายอีกแล้ว

ขางหูมีแต่ความเหสวปวด เขาทำได้เพียงหลับตาแล้วยื่นหน้าอีกด้านไปตรงหน้าจูน

จูนเห็นใบหน้าที่มีเลือด ใจแน่นขึ้นมา มือโยกขึ้นได้ครึ่งนึง นิวเขาสั่น สุดท้ายเขากำมือไว้แน่น “ ปริม คุณช่างไม่รู้จากเปลี่ยน”

ความเจ็บที่คิดไว้ไม่ได้หล่นลงมา ปริมลืมตาขึ้น ปากนูนเม้มให้เขา “ ฉันไปทำกับข้าวค่ะ”

เขาได้เดินเข้าห้องครัวได้สักที เหมือนว่าการที่ยอมรับแล้วไม่ทะเลาะกัน แต่ใจจูนกลับไม่สบายใจ ตอนแรกจะให้เขาขึ้นไปทำแผลก่อน แต่ทรายดึงแขนเขาไว้ “พี่จูนค้า เมื่อกี้ปริมไม้ได้ผลักทรายนะค้า เป็นทรายที่ระวังล้มเองค่ะ พี่จูนอย่าลำบากเขาเลยนะค้า”

จูนยิ้มออกมา

ปริมช่างน่ารังเกียจแค่ไหน จนทำให้ตัวเองใจอ่อน?

“ทราย คุณดีเกินไปละครับ” เพียงใจอ่อนวูบเดียว เขาก็กลับสู่ความเย็นชา

ทรายทำหน้าตาสงสาร ดวงตาแดงน้ำตาคลอขึ้นมา “ ถึงแม้ครอบครัวปริมทำแบบนั้นกับทราย แต่ทรายคิดปริมเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของทรายนะ——“

จูนยิ้มขึ้นมา ใช้สายตาอันเย็นชามองไปที่ปริมที่กำลังเดินไปในห้องครัว “ คุณออกไปนะ ตัวคุณสกปรกขนาดนั้น กับข้าวที่ทำออกมาขยะแขยงจะให้กลืนลงได้ไง”

ปริมนิ่งไปทั้งคน ค่อยๆหัวกลับมา “นี่เป็นบ้านของฉัน ทำไมฉันต้องไป?”

สายตาเขาจ้องไปใบหน้าจูนไม่ห่าง

เมื่อก่อน เขารักเขาเหมือนเพชรพลอย ตอนนี้เพื่อทราย กลับเหยียบย่ำเขา

หลังการแต่งงานสามปี ทั้งความเย็นชาทั้งการลำบากเขา ทรมานเขาจนเกือบหมดรักไป

จิตใจเขา เจ็บจนจะตาย

ทรายรีบดึงจูนไว้อย่างไม่สบายใจ “พี่จูนค้า ตอนนี้ปริมเป็นคนตั้งครรภ์นะค้า เราต้องดูแลเขา……”

สีหน้าจูนลังเล จูงมือทรายขึ้นอย่างอ่อนโยน “ผมพาคุณออกไปกินข้าวนอก แล้วดูหนังด้วยกัน”

ทรายดีใจขึ้นมา ก่อนออกไปเขาหันมาทำหน้าได้ใจให้กับปริม

ปริมนิ่งไปพักใหญ่ แล้วทำแผลไปง่ายๆ ต้มก๋วยเตี๋ยวกินเสร็จก็ขึ้นไปนอน

เขานอนไม่หลับ ระหว่างมึนๆ หน้าเจ็บขึ้นมา ลืมตาขึ้น จูนกำลังฉีกรูปภาพทิ้งไปที่หน้าเขา “ปริม ผมไม่เคยรู้ว่าหลับหลังคุณเลวขนาดนี้”

ปริมรีบลุกขึ้น มองไปรูปที่ถูกฉีกทิ้งไป ทุกรูปเป็นภาพที่เขาอยู่กับคิม มีบางภาพเป็นเขาที่ใส่ชุดนอนกอดอกนอนไว้บนอ้อมกอดคิม คิมมองเขาด้วยความรัก

“ฉันไม่รู้ว่ารูปภาพพวกนี้คือยังไง”

เขาตื่นใจวุ่นวายไปหมด อยากอธิบาย

สายตาจูนเต็มไปด้วยความโกรธแค้น ยื่นมือดึงผ้าห่มออก “เด็กในท้องเป็นเด็กเวรของคิมใช่ไหม? “

พอคิดได้ว่าเป็นเด็กเวรที่ท้องกับผู้ชายคนอื่น เขากัดฟันด้วยความเกลียดแค้น

เขายังคุกเข่าทั้งคืนทั้งวันเพื่อขอร้องเขาเพื่อเก็บเด็กเวรนี้ไว้

ปริมลืมตาขึ้นอย่างโต ส่ายหัว “ไม่ เป็นของคุณ คุณเชื่อฉันนะ”

จูนยิ้มออกมาอย่างขำ “ หกเดือนก่อนผมไม่เคยแตะต้องคุณ ตระกูลผมก็ไม่เคยมีฝาแฝด มาก่อน แต่ฝั่งคิมมี คุณยังกล้าบอกว่าเป็นลูกผมอีกหรอ?”