บทที่ 2 ชดใช้กรรม

จูนมองปริมที่สายตาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น ทำให้เขารู้สึกโกรธขึ้นมา “ปริม อย่าใช้สายตาแบบนี้มองผม เหตุผลที่คุณอย่างมีชีวิตอยู่คือต้องชดใช้กรรม คุณเหมาะที่จะเป็นเพียงม้าวัวควายของทรายแหละ”

จูนพยักคิ้วเบาๆ

“ฉันบอกกี่ครั้งแล้ว ครอบครัวฉันไม่เคยทำอะไรไม่ดีต่อทรายไว้ แต่กลับกัน เป็นเขาที่ทำให้พ่อแม่ฉันเสียชีวิต”

“คนเลว——“ จูนโกรธไม่ไว้ ฝามือตบลงไปที่หน้าปริมแรงๆ จนทั้งตัวของปริมกลับคว่ำลงไปที่เตียงอีกครั้ง แก้มนั้นบวมขึ้นทันที หูเขาเริ่มอื้อขึ้นมา “ หลักฐานทุกอย่างก็แสดงให้เห็น ครอบครัวคุณทำให้ทรายพัง ถึงขั้นนี้แล้วคุณยังจะแก้ตัวอีก?”

ปริมกัดฟันไว้แน่น เริ่มแปลกขึ้นมา ตอนนี้สมองเขามีแต่ภาพความทรงจำเก่าๆของเขากับจูนวนไปมา ในตอนนั้น มันแสนสวยงามมีความสุข

จนวันนั้น เพื่อนสนิททรายได้ขอพักที่บ้านเขา เที่ยงคืนก็ร้องไห้บอกว่าพ่อปริมได้ข่มขืนเขาขึ้นมาทันที จากวันนั้นมา ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป

ข่าวพ่อปริมข่มขืนทรายดังไปทั่ว ทำให้บริษัทเขาล้มละลาย มีคนตามหนี้เขาทุกวัน จนเขารับความกดดันนี้ไม่ได้ โดดตึกฆ่าตัวตายในที่สุด ส่วนแม่เขาก็ค่อยๆแย่ตาม

เพียงคืนเดียวเท่านั้น เขาตกลงจากภรรยานักธุรกิจต้นๆของไทย เป็นตัวตลกที่เขาล้อกัน. ลูกที่โดนข่มขืนออกมา

แต่ความจริงไม่ได้เป็นแบบนั้น!

พ่อเขาถูกทรายใส่ร้าย ทรายมีแผนทุกอย่างไว้แล้ว

แต่ไม่มีใครเชื่อเขา แม้แต่จูนที่โตมาด้วยกันยังไม่เชื่อเขาด้วยซ้ำ!

เขายังไม่ทันตั้งตัว มือทั้งสองก็ถูกดึงขึ้น เขาถูกลากไปถึงบ้าน

สองวันที่ไม่ได้กลับมา บ้านก็ได้เปลี่ยนไปมากจากเดิม

ทรายนอนสบายกินเชอรี่อยู่บนโซฟา พอเห็นปริม หน้าก็นิ่งขึ้นทันที รีบน้องตัวตรงมองเขาไว้ “ปริมมม”

เขารีบลุกขึ้นมาวิ่งไปหลบหลังจูน จับมือจูนไว้แน่น น้ำตาเริ่มคลอ มองปริมด้วยความระมัดระวังทำตัวอย่างน่าสงสารว่ากลัวปริม

จูนเห็นเขาเป็นแบบนี้แล้วก็เจ็บใจ “ทรายไม่กลัวนะครับ นี่อยู่ในบ้าน ปริมเป็นแค่คนใช้ ทรายใช้ได้เต็มที่ เขาไม่กล้าทำอะไรหรอกครับ”

ทรายพยักหน้า ”จะได้ไงค่ะ ปริมไม่เพียงเป็นเพื่อนสนิททราย ยังเป็นภรรยาของจูนด้วยนะ”

จูนยิ้มออกมา “ทรายดีมากเลยครับ ผมแต่งงานกับเขา ก็แค่ให้เขาชดใช้กรรมครับ ทรายอย่าคิดมากนะครับ”

ทรายยังคงปฏิเสธเหมือนเดิม “ไม่ได้ครับ ยังไงเขาก็เป็นเพื่อนเราทรายนะค้า”

ปริมยังพักในร่างกายได้ไม่ดี ถูกจูนทำแบบนี้อีก ท้องเขาก็เจ็บขึ้นมา เขาไม่อยากพูดกับสองคนนี้ให้เปลือง เขาเตรียมจะขึ้นตึก แต่ไม่คิดว่าจูนจะดึงเขาไว้ “ไม่ดูแลรับใช้ทรายให้ดีก่อน ก็อย่าคิดจะไปไหน”

ปริมหันกลับมา สายตาเขาไม่อาจเก็บความโกรธไว้ได้ “ทรายเป็นคนที่เลวตอแหลที่สุด เขาทำให้พ่อแม่ฉันตาย ฉันยังต้องรับใช้เขา?”

จูนเต็มไปด้วยความโกรธ สีหน้าเลือดเย็น เหมือนจะฉีกร่างกายเขาเป็นชินๆ

ปริมรู้สึกเสียดายขึ้น

ฝีมือของจูน เขาเคยโดนมาแล้ว ต้านกับเขา มีแต่แย่ลง ก็เหมือนท้องครั้งที่สอง เขาไม่ได้บอกเขา แต่เขากลับสั่งคนไปให้เขาทำแท้ง ครั้งนั้นเขาเลือกที่จะไปทำเอง

เทียบกับการถูกหมัดตัวไป ยังดีกว่าเขาไปเอง จะได้ไม่ต้องให้ชาวบ้านมาล้อดูตลกเขาอีก

“คุณอยากตายหรือไง” จูนใช้แรงโชกไปที่ท้องปริมอย่างแรง ปริมคุกเข่าลงไป หน้าผากกระแทกไปที่พื้น เลือดพุ่งออกมาอย่างมาก ปริมอยากเอามือไปกุมไว้แต่เขาไม่มีแรงยื่นมือออกไป

บทที่ 3 ลูกเป็นเด็กเวร

ปริมเจ็บไปทั้งตัว มือทั้งสองข่างกุมมือไว้หน้าท้อง ปล่อยให้เลือดที่หน้าผากไหลเอง

“อ๊า. ปริม แกเป็นไรไหม?”ทรายรับพุ่งเข้าไปจับไหล่เขาไว้ ปริมชนคิ้วทั้งสองข้างไว้แน่น เขาอยากดันทรายออกไป แต่เขากลับเพียงใช้แรงนิดเดียว จะกระทบกระเทือนถึงเด็กในท้อง อีกทั้งกลัวจูนจะทำเขามากกว่าเดิม

เพื่อลูก เขาทำได้เพียงอดทนไว้

“ฉันไม่เป็นไร…..” พูดออกมาคำเดียว ยากเหหน้าตอแหลของทราย แต่คาดไม่ถึงว่าเขากลับล้มลงไปเองด้วยหน้าที่เต็มไปด้วยความสงสาร ทำเอาปริมมองเขาด้วยความตกใจ “ ปริม แกผลักฉันทำไมอะ?”

ปริมโมโหมากขึ้น

ยังไม่ทันปรับตัว เขาก็ใส่ร้ายอีกแล้ว

ขางหูมีแต่ความเหสวปวด เขาทำได้เพียงหลับตาแล้วยื่นหน้าอีกด้านไปตรงหน้าจูน

จูนเห็นใบหน้าที่มีเลือด ใจแน่นขึ้นมา มือโยกขึ้นได้ครึ่งนึง นิวเขาสั่น สุดท้ายเขากำมือไว้แน่น “ ปริม คุณช่างไม่รู้จากเปลี่ยน”

ความเจ็บที่คิดไว้ไม่ได้หล่นลงมา ปริมลืมตาขึ้น ปากนูนเม้มให้เขา “ ฉันไปทำกับข้าวค่ะ”

เขาได้เดินเข้าห้องครัวได้สักที เหมือนว่าการที่ยอมรับแล้วไม่ทะเลาะกัน แต่ใจจูนกลับไม่สบายใจ ตอนแรกจะให้เขาขึ้นไปทำแผลก่อน แต่ทรายดึงแขนเขาไว้ “พี่จูนค้า เมื่อกี้ปริมไม้ได้ผลักทรายนะค้า เป็นทรายที่ระวังล้มเองค่ะ พี่จูนอย่าลำบากเขาเลยนะค้า”

จูนยิ้มออกมา

ปริมช่างน่ารังเกียจแค่ไหน จนทำให้ตัวเองใจอ่อน?

“ทราย คุณดีเกินไปละครับ” เพียงใจอ่อนวูบเดียว เขาก็กลับสู่ความเย็นชา

ทรายทำหน้าตาสงสาร ดวงตาแดงน้ำตาคลอขึ้นมา “ ถึงแม้ครอบครัวปริมทำแบบนั้นกับทราย แต่ทรายคิดปริมเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของทรายนะ——“

จูนยิ้มขึ้นมา ใช้สายตาอันเย็นชามองไปที่ปริมที่กำลังเดินไปในห้องครัว “ คุณออกไปนะ ตัวคุณสกปรกขนาดนั้น กับข้าวที่ทำออกมาขยะแขยงจะให้กลืนลงได้ไง”

ปริมนิ่งไปทั้งคน ค่อยๆหัวกลับมา “นี่เป็นบ้านของฉัน ทำไมฉันต้องไป?”

สายตาเขาจ้องไปใบหน้าจูนไม่ห่าง

เมื่อก่อน เขารักเขาเหมือนเพชรพลอย ตอนนี้เพื่อทราย กลับเหยียบย่ำเขา

หลังการแต่งงานสามปี ทั้งความเย็นชาทั้งการลำบากเขา ทรมานเขาจนเกือบหมดรักไป

จิตใจเขา เจ็บจนจะตาย

ทรายรีบดึงจูนไว้อย่างไม่สบายใจ “พี่จูนค้า ตอนนี้ปริมเป็นคนตั้งครรภ์นะค้า เราต้องดูแลเขา……”

สีหน้าจูนลังเล จูงมือทรายขึ้นอย่างอ่อนโยน “ผมพาคุณออกไปกินข้าวนอก แล้วดูหนังด้วยกัน”

ทรายดีใจขึ้นมา ก่อนออกไปเขาหันมาทำหน้าได้ใจให้กับปริม

ปริมนิ่งไปพักใหญ่ แล้วทำแผลไปง่ายๆ ต้มก๋วยเตี๋ยวกินเสร็จก็ขึ้นไปนอน

เขานอนไม่หลับ ระหว่างมึนๆ หน้าเจ็บขึ้นมา ลืมตาขึ้น จูนกำลังฉีกรูปภาพทิ้งไปที่หน้าเขา “ปริม ผมไม่เคยรู้ว่าหลับหลังคุณเลวขนาดนี้”

ปริมรีบลุกขึ้น มองไปรูปที่ถูกฉีกทิ้งไป ทุกรูปเป็นภาพที่เขาอยู่กับคิม มีบางภาพเป็นเขาที่ใส่ชุดนอนกอดอกนอนไว้บนอ้อมกอดคิม คิมมองเขาด้วยความรัก

“ฉันไม่รู้ว่ารูปภาพพวกนี้คือยังไง”

เขาตื่นใจวุ่นวายไปหมด อยากอธิบาย

สายตาจูนเต็มไปด้วยความโกรธแค้น ยื่นมือดึงผ้าห่มออก “เด็กในท้องเป็นเด็กเวรของคิมใช่ไหม? “

พอคิดได้ว่าเป็นเด็กเวรที่ท้องกับผู้ชายคนอื่น เขากัดฟันด้วยความเกลียดแค้น

เขายังคุกเข่าทั้งคืนทั้งวันเพื่อขอร้องเขาเพื่อเก็บเด็กเวรนี้ไว้

ปริมลืมตาขึ้นอย่างโต ส่ายหัว “ไม่ เป็นของคุณ คุณเชื่อฉันนะ”

จูนยิ้มออกมาอย่างขำ “ หกเดือนก่อนผมไม่เคยแตะต้องคุณ ตระกูลผมก็ไม่เคยมีฝาแฝด มาก่อน แต่ฝั่งคิมมี คุณยังกล้าบอกว่าเป็นลูกผมอีกหรอ?”