บทที่33 ลิขิตา ลิขิตา

วิคณา...ยังไงเขาก็ไม่ปล่อยเธอไว้แน่

ผู้หญิงที่น่ากลัวแบบนี้ควรจะเป็นคนที่หายไปถึงจะถูก

เขากัดฟันแน่นแล้วก็โทรศัพท์ “ผมเอง วิคณาคนที่ไปช่วยผมในวันนั้น...อย่าทำให้เธอได้ลอยนวลต่อไป เข้าใจที่ผมพูดใช่ไหม”

คนที่อยู่ปลายสายตอบ “เข้าใจ”

เซนวางสาย ในใจของเขา

บทที่34 อดไม่ได้ เธอไปตายสิ

วิคณาพึ่งออกมาจากบ้านก็ถูกคนตีไปที่คอเลยทำให้เธอเป็นลมไปชั่วขณะ

พอเธอตื่นขึ้นก็พบว่าตัวเองถูกล่ามไว้ในห้องที่มืดๆ

เธอขยับตัวก็รู้สึกว่าที่คอของเธอนั้นปวดเป็นอย่างมาก แขนขาทั้งสองข้างก็ถูกล่ามไว้

เธอก็เลยตะโกนออกไปดังๆว่า “ใครก็ได้มาปล่อยฉันที”

พ

บทที่35 ผมเสียใจแล้ว

เซนปล่อยมือแล้วก็เอามือไปจับที่หน้าของลิขิตา

ทั้งอาดทั้งนุ่ม

เขามองเธอที่มีเครื่องมือและสายต่างๆมากมายอยู่ที่ตัว ตาของเขาก็แดงออกมา

เดิมทีเธอ...ไม่ควรที่จะเป็นแบบนี้

ถ้าไม่เป็นเพราะเขา...

รสรินก็จะอยู่ข้างๆเขา และลูกของพวกเขาก็จะไม่เจ็บป่วยและเติ