บทที่34 อดไม่ได้ เธอไปตายสิ

วิคณาพึ่งออกมาจากบ้านก็ถูกคนตีไปที่คอเลยทำให้เธอเป็นลมไปชั่วขณะ

พอเธอตื่นขึ้นก็พบว่าตัวเองถูกล่ามไว้ในห้องที่มืดๆ

เธอขยับตัวก็รู้สึกว่าที่คอของเธอนั้นปวดเป็นอย่างมาก แขนขาทั้งสองข้างก็ถูกล่ามไว้

เธอก็เลยตะโกนออกไปดังๆว่า “ใครก็ได้มาปล่อยฉันที”

พ

บทที่35 ผมเสียใจแล้ว

เซนปล่อยมือแล้วก็เอามือไปจับที่หน้าของลิขิตา

ทั้งอาดทั้งนุ่ม

เขามองเธอที่มีเครื่องมือและสายต่างๆมากมายอยู่ที่ตัว ตาของเขาก็แดงออกมา

เดิมทีเธอ...ไม่ควรที่จะเป็นแบบนี้

ถ้าไม่เป็นเพราะเขา...

รสรินก็จะอยู่ข้างๆเขา และลูกของพวกเขาก็จะไม่เจ็บป่วยและเติ

บทที่36 อาการป่วยรุนแรงขึ้นอีกแล้วหรอ

รสรินกับชายชราเดินทางมาถึงบ้านป้าแพช

ป้าแพชเมื่อเห็นหญิงสาวที่สวยงามดังหยกอย่ารสรินตาของป้าก็เปล่งประกายต้อนรับพวกเขาอย่างอบอุ่น

“ไม่ต้องหรอกป้าแพช ขอบคุณน้ำใจของป้ายิ่งนัก พวกเรามาดูอาการป่วยของป้าน่ะ พอเยี่ยมเสร็จก็จะกลับแล้ว อีกอย่างพวกเรายังต้