บทที่ 22 ถูกปฏิเสธครั้งที่สอง

สีหน้าของวิคณนามืดครึ้มลง แต่เสียงที่ตอบกลับไปยังคงดีอยู่ แสร้งถอนหายใจ “ถ้าเป็นอย่างนั้นก็ดีแล้วค่ะ คุณไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว ส่วนเด็กคนนั้น..”

“เด็กคนนั้น ไหนๆผมก็ช่วยชีวิตเขาไว้แล้ว ผมกะว่าจะเลี้ยงเขาเอง” เขากล่าว “เพราะถึงอย่างไรเด็กนั้นก็เป็นสายเลือดของผม เขา

บทที่23 ทำลวกๆแบบขอไปที

เซนทนไม่ได้ที่ถูกตัดสายทิ้ง เขาทำได้แค่ผงกหัวอยู่ตอนนี้

วิคณาเธอเหมือนกับเด็กมากแค่พูดว่าโกรธเธอก็โกรธแล้ว

เขารอให้อาการป่วยของลูกดีขึ้นก่อนค่อยไปหาวิคณา เวลานี้คงได้รอเวลาให้ทั้งสองคนสงบลงก่อนถึงจะดี

แต่ว่าเขาได้ดูถูกการตัดสินใจของวิคณาไปแล้ว

วิคณ

บทที่24 ยินดีด้วยนะ เธอท้องแล้ว

วิคณาอารมณ์ดีมากแล้วเอาผลทดลองและใบรับรองแพทย์จากโรงพยาบาลออกไป

เธอเขม่นตาหนึ่งรอบแล้วรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา “ฮัลโหล วีวี่ใช่ไหม อืม…ฉันมีเรื่องให้เธอช่วยน่ะ”

ผ่านไปครึ่งชั่วโมง วิคณาเอาของที่เธอพอใจกลับบ้านไป

เธอนั่งอยู่บนโซฟามือถือผลตรวจตั้งครรภ์