บทที่ 21 เราสองพ่อลูกจากนี้คงต้องพึ่งพากันเอง

เซนจ้องมองเด็กอยู่พักนึง ก่อนจะหัวเราะกับตัวเอง

จะบ้าหรอ? เด็กตัวเล็กแค่นี้ จะมองอะไรออก

แม้ของจะคิดอย่างนั้น แต่ก็ยังคงเฝ้ามองใบหน้าของเด็กต่อไป

ดูไปดูมา ก็เหมือนกับว่าจะเริ่มใจอ่อนลงเรื่อย ๆ

อย่างไรก็ตาม เด็กคนนี้ก็คือลูกของ

บทที่ 22 ถูกปฏิเสธครั้งที่สอง

สีหน้าของวิคณนามืดครึ้มลง แต่เสียงที่ตอบกลับไปยังคงดีอยู่ แสร้งถอนหายใจ “ถ้าเป็นอย่างนั้นก็ดีแล้วค่ะ คุณไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว ส่วนเด็กคนนั้น..”

“เด็กคนนั้น ไหนๆผมก็ช่วยชีวิตเขาไว้แล้ว ผมกะว่าจะเลี้ยงเขาเอง” เขากล่าว “เพราะถึงอย่างไรเด็กนั้นก็เป็นสายเลือดของผม เขา

บทที่23 ทำลวกๆแบบขอไปที

เซนทนไม่ได้ที่ถูกตัดสายทิ้ง เขาทำได้แค่ผงกหัวอยู่ตอนนี้

วิคณาเธอเหมือนกับเด็กมากแค่พูดว่าโกรธเธอก็โกรธแล้ว

เขารอให้อาการป่วยของลูกดีขึ้นก่อนค่อยไปหาวิคณา เวลานี้คงได้รอเวลาให้ทั้งสองคนสงบลงก่อนถึงจะดี

แต่ว่าเขาได้ดูถูกการตัดสินใจของวิคณาไปแล้ว

วิคณ