บทที่ 20 ความผูกพันของเขากับเธอ

“หากคุณหาลูกสาวของคุณพบแล้ว ไม่ต้องทำอะไรทั้งแค่ แคพาเธอมาหาผมก็พอ เข้าใจที่พูดใช่มั้ย?”

มือของเซนควงปากกาในมือเล่น โดยสายตาเขายังคงจับต้องอยู่ที่ปากกา

“เข้าใจแล้วค่ะ เข้าใจแล้ว” ยูรายุรีบตอบรับ

“ไปได้แล้ว” เซนโบกมือไล่เธอออกไป

ยูรายุยิ้มแย้

บทที่ 21 เราสองพ่อลูกจากนี้คงต้องพึ่งพากันเอง

เซนจ้องมองเด็กอยู่พักนึง ก่อนจะหัวเราะกับตัวเอง

จะบ้าหรอ? เด็กตัวเล็กแค่นี้ จะมองอะไรออก

แม้ของจะคิดอย่างนั้น แต่ก็ยังคงเฝ้ามองใบหน้าของเด็กต่อไป

ดูไปดูมา ก็เหมือนกับว่าจะเริ่มใจอ่อนลงเรื่อย ๆ

อย่างไรก็ตาม เด็กคนนี้ก็คือลูกของ

บทที่ 22 ถูกปฏิเสธครั้งที่สอง

สีหน้าของวิคณนามืดครึ้มลง แต่เสียงที่ตอบกลับไปยังคงดีอยู่ แสร้งถอนหายใจ “ถ้าเป็นอย่างนั้นก็ดีแล้วค่ะ คุณไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว ส่วนเด็กคนนั้น..”

“เด็กคนนั้น ไหนๆผมก็ช่วยชีวิตเขาไว้แล้ว ผมกะว่าจะเลี้ยงเขาเอง” เขากล่าว “เพราะถึงอย่างไรเด็กนั้นก็เป็นสายเลือดของผม เขา