บทที่ 19 เอาลูกสาวของพวกคุณกลับมาให้ผม

ที่โรงพยาบาล

ข้างนอกก็ยังไม่ฝนตกลงมาอยู่

เซนยืนรับลมเย็นๆอยู่ริมหน้าต่าง บางครั้งก็หันไปดูห้องผ่าตัดที่กำลังใช้งานอยู่

ความหงุดหงิดที่มันอธิบายไม่ได้

เขาเริ่มคิดถึงผู้หญิงคนนั้นอีกแล้ว

คิดถึงน้ำเสียงน่าฟังที่เธอมักพูดกับเขา แต่ส

บทที่ 20 ความผูกพันของเขากับเธอ

“หากคุณหาลูกสาวของคุณพบแล้ว ไม่ต้องทำอะไรทั้งแค่ แคพาเธอมาหาผมก็พอ เข้าใจที่พูดใช่มั้ย?”

มือของเซนควงปากกาในมือเล่น โดยสายตาเขายังคงจับต้องอยู่ที่ปากกา

“เข้าใจแล้วค่ะ เข้าใจแล้ว” ยูรายุรีบตอบรับ

“ไปได้แล้ว” เซนโบกมือไล่เธอออกไป

ยูรายุยิ้มแย้

บทที่ 21 เราสองพ่อลูกจากนี้คงต้องพึ่งพากันเอง

เซนจ้องมองเด็กอยู่พักนึง ก่อนจะหัวเราะกับตัวเอง

จะบ้าหรอ? เด็กตัวเล็กแค่นี้ จะมองอะไรออก

แม้ของจะคิดอย่างนั้น แต่ก็ยังคงเฝ้ามองใบหน้าของเด็กต่อไป

ดูไปดูมา ก็เหมือนกับว่าจะเริ่มใจอ่อนลงเรื่อย ๆ

อย่างไรก็ตาม เด็กคนนี้ก็คือลูกของ