บทที่ 9

อยากจะนำเข้าห้องทันที

เสวียชิงอินได้สมใจ นำงูยักษ์มาที่ชานเมือง

ทางใต้ของชานเมืองมีแม่น้ำสายหนึ่ง ริมฝั่งกว้างขวาง แทบไม่มีต้นไม้ เป็นที่เหมาะสำหรับเล่นว่าว

ตอนเสวียชิงอินมาถึง บริเวณนั้นมีรถม้าจอดอยู่ไม่น้อย

คงเป็นคุณชายคุณหนูแต่ละบ้านออกมาเที่ยว

พวกคุณหนูส่วนใหญ่ถือว่าวผีเสื้อและนก

บทที่ 10

เกิดเรื่องแล้ว!

พอดีตอนนั้นเห้อซงหนิงเก็บว่าว เดินมาทางนี้

"องค์ชาย" เขาเรียกเบาๆ

อ๋องเว่ยได้สติ ยิ้มพูด "จงเชียน ข้าเห็นน้องสาวเจ้า ก็ไม่ได้เอาแต่ใจอย่างที่เจ้าว่า... น่ารักมากเลย"

เห้อซงหนิงด่าในใจ

ไอ้โง่นี่อยากให้เสวียชิงอินชอบ ถึงกับเอาคำที่เขาพูดมาพูด "เอาแต่ใจอย่างที่เจ้าว่า"

บทที่ 11

การลงมือของอ๋องเสวียน

เห้อซงหนิงส่งคนของเขาออกไปตามหาคนอย่างเงียบๆ

ต้องไม่ให้เรื่องนี้เป็นที่รู้กันมากเกินไป

เพราะเมื่อสตรีสูญหายไป มักจะเกี่ยวพันถึงชื่อเสียงและเกียรติยศ

แม้เขาจะรังเกียจเสวียชิงอิน แต่ก็ไม่อยากให้ตระกูลเสวียต้องเดือดร้อนในช่วงเวลาสำคัญเช่นนี้

ผ่านไปครึ่งชั่วยาม

ผ่