บทที่ 8 ข้าต้องการอันที่ใหญ่ที่สุด!

เสวียเฉิงต้งพูดแล้วเปลี่ยนเรื่อง "ชิงเหอกับชิงอินอายุห่างกันไม่กี่เดือน ไปดูตัวพร้อมกันเถอะ" เขามองเสวียฟูเหรินพูด "ต้องรบกวนฟูเหรินจัดการแล้ว"

รอยยิ้มบนใบหน้าเสวียฟูเหรินเกือบจะรักษาไว้ไม่อยู่

นางเกลียดมารดาของเสวียชิงเหอ จึงไม่ชอบเสวียชิงเหอด้วย การจัดการเรื

บทที่ 9 อยากจะนำเข้าห้องทันที

เสวียชิงอินได้สมใจ นำงูยักษ์มาที่ชานเมือง

ทางใต้ของชานเมืองมีแม่น้ำสายหนึ่ง ริมฝั่งกว้างขวาง แทบไม่มีต้นไม้ เป็นที่เหมาะสำหรับเล่นว่าว

ตอนเสวียชิงอินมาถึง บริเวณนั้นมีรถม้าจอดอยู่ไม่น้อย

คงเป็นคุณชายคุณหนูแต่ละบ้านออกมาเที่ยว

พวกคุณหนูส่วนใหญ่ถือว่าวผีเสื้อและนก

บทที่ 10 เกิดเรื่องแล้ว!

พอดีตอนนั้นเห้อซงหนิงเก็บว่าว เดินมาทางนี้

"องค์ชาย" เขาเรียกเบาๆ

อ๋องเว่ยได้สติ ยิ้มพูด "จงเชียน ข้าเห็นน้องสาวเจ้า ก็ไม่ได้เอาแต่ใจอย่างที่เจ้าว่า... น่ารักมากเลย"

เห้อซงหนิงด่าในใจ

ไอ้โง่นี่อยากให้เสวียชิงอินชอบ ถึงกับเอาคำที่เขาพูดมาพูด "เอาแต่ใจอย่างที่เจ้าว่า" เส