บทที่ 10 เกิดเรื่องแล้ว!

พอดีตอนนั้นเห้อซงหนิงเก็บว่าว เดินมาทางนี้

"องค์ชาย" เขาเรียกเบาๆ

อ๋องเว่ยได้สติ ยิ้มพูด "จงเชียน ข้าเห็นน้องสาวเจ้า ก็ไม่ได้เอาแต่ใจอย่างที่เจ้าว่า... น่ารักมากเลย"

เห้อซงหนิงด่าในใจ

ไอ้โง่นี่อยากให้เสวียชิงอินชอบ ถึงกับเอาคำที่เขาพูดมาพูด "เอาแต่ใจอย่างที่เจ้าว่า" เส

บทที่ 11 การลงมือของอ๋องเสวียน

เห้อซงหนิงส่งคนของเขาออกไปตามหาคนอย่างเงียบๆ

ต้องไม่ให้เรื่องนี้เป็นที่รู้กันมากเกินไป

เพราะเมื่อสตรีสูญหายไป มักจะเกี่ยวพันถึงชื่อเสียงและเกียรติยศ

แม้เขาจะรังเกียจเสวียชิงอิน แต่ก็ไม่อยากให้ตระกูลเสวียต้องเดือดร้อนในช่วงเวลาสำคัญเช่นนี้

ผ่านไปครึ่งชั่วยาม

ผ่าน

บทที่ 12 นางจะตอบแทนได้อย่างไร

เสวียเฉิงต้งและคนอื่นๆ ที่มาช้า ก็เข้าใจเรื่องราวทั้งหมดแล้ว

เสวียเฉิงต้งก้าวขึ้นมา ทักทายแม่นมฉุ่ยสองสามประโยค แล้วถามไถ่สารทุกข์สุกดิบขององค์หญิง

แม่นมฉุ่ยไม่ได้อยู่นาน เห็นว่าทำสิ่งที่ควรทำครบแล้ว จึงหันหลังจากไป

ก่อนจะไป นางนึกอะไรขึ้นได้ จึงพูดว่า "อ้อใช่ คุณ