บทที่ 89 ปลดดาบ (1)

อ๋องเสวียนเดินมาหน้าเสวียชิงอิน มองนางนิ่งๆ หนึ่งที ราวกับจะจารึกภาพของนางไว้ในดวงตา

จากนั้นท่านปลดดาบที่เอว มอบให้มือเสวียชิงอิน แล้วก้มตัวลงตรงหน้านาง

ชั่วขณะนั้น ทุกคนต่างเงียบกริบ

ไม่มีใครคิดว่าอ๋องเสวียนจะทำเช่นนี้

เห้อซงหนิงที่ยืนอยู่ข้างบันได ใบหน้าเคร่งเครียด ดวงตาไ

บทที่ 90 ปลดดาบ (2)

อ๋องเสวียนตอบรับแล้วไปงานเลี้ยงต้อนรับแขกด้านหน้า

ในจวนอ๋องเสวียนจัดโต๊ะเลี้ยงหกสิบหกโต๊ะ

แต่ในงานเลี้ยงแทบไม่เห็นขุนนางฝ่ายบุ๋น ส่วนใหญ่เป็นเชื้อพระวงศ์ ขุนนางมียศ และแม่ทัพ

เมื่ออ๋องเสวียนสวมชุดพิธีการ ค่อยๆ เดินเข้าตำหนัก

ทุกคนรีบลุกขึ้น: "คำนับท่านอ๋องเสวียน"

งานเลี้ยง

บทที่ 91 อินอิน

อ๋องเสวียนพยักหน้า "ได้" เขาพูดว่า "ถ้าเป็นเทศกาลสำคัญ ก็แกล้งป่วยไปก็ได้"

เสวียชิงอินนั่งพิงเก้าอี้อย่างเอนกาย พูดเสียงออดอ้อนว่า "อย่างนั้นก็สบายมากเลยค่ะ"

ช่างวิเศษนัก!

นางกำนัลที่กำลังเก็บถ้วยชามอยู่ข้างๆ แอบมองท่านั่งของเสวียชิงอิน แล้วหางคิ้วก็กระตุกวูบ

ท่าทางแบบนี้ นางกำ