บทที่ 90 ปลดดาบ (2)

อ๋องเสวียนตอบรับแล้วไปงานเลี้ยงต้อนรับแขกด้านหน้า

ในจวนอ๋องเสวียนจัดโต๊ะเลี้ยงหกสิบหกโต๊ะ

แต่ในงานเลี้ยงแทบไม่เห็นขุนนางฝ่ายบุ๋น ส่วนใหญ่เป็นเชื้อพระวงศ์ ขุนนางมียศ และแม่ทัพ

เมื่ออ๋องเสวียนสวมชุดพิธีการ ค่อยๆ เดินเข้าตำหนัก

ทุกคนรีบลุกขึ้น: "คำนับท่านอ๋องเสวียน"

งานเลี้ยง

บทที่ 91 อินอิน

อ๋องเสวียนพยักหน้า "ได้" เขาพูดว่า "ถ้าเป็นเทศกาลสำคัญ ก็แกล้งป่วยไปก็ได้"

เสวียชิงอินนั่งพิงเก้าอี้อย่างเอนกาย พูดเสียงออดอ้อนว่า "อย่างนั้นก็สบายมากเลยค่ะ"

ช่างวิเศษนัก!

นางกำนัลที่กำลังเก็บถ้วยชามอยู่ข้างๆ แอบมองท่านั่งของเสวียชิงอิน แล้วหางคิ้วก็กระตุกวูบ

ท่าทางแบบนี้ นางกำ

บทที่ 92 นอนด้วยกัน

จวนอ๋องยามค่ำคืนเงียบสงบกว่าตอนกลางวัน

แน่นอน ตอนกลางวันก็ไม่ได้คึกคักอะไรนักหรอก

ตอนกลางวันที่มีพิธีแต่งงาน คนในจวนอ๋องมากมาย ยืนรวมกันเป็นกลุ่มใหญ่ แต่ทุกคนนอกจากโค้งคำนับก็แทบไม่พูดอะไร

เคร่งขรึมมาก

เสวียชิงอินนอนอยู่บนหลังอ๋องเสวียน มองไปรอบๆ เห็นกำแพงสูงตระหง่าน เห็นภู