บทที่ 52 บิดาของนางเป็นขุนนางประจบ

ตอนที่เสวียชิงเหอให้ชิวซินประคองออกมา พอดีเจอเสวียชิงอินกำลังเดินออกมา

เสวียชิงเหอขยับนิดเดียวก็เวียนหัว

เสวียชิงอินก็ไม่ได้ดีไปกว่ากัน นางเดินทีละก้าวอย่างยากลำบาก ดูน่าสงสารยิ่งกว่าเสวียชิงเหอเสียอีก

สีหน้าเสวียชิงเหอเปลี่ยนไป ชั่วขณะหนึ่งก็สงสัยว่านางจงใจหร

บทที่ 53 นี่คือการพาหนี

เสวียชิงเหอตาโต เกือบจะสำลักตายกับคำพูดนั้น

นาง... นางกล้าพูดกับอ๋องเสวียนแบบนี้ได้อย่างไร?

แต่อ๋องเสวียนกลับชะงักการเคลื่อนไหว มองเสวียชิงอินลึกๆ จากนั้นดวงตาก็ผ่านประกายบางอย่าง เพียงกล่าวว่า "ไปกันเถอะ"

เสวียชิงอินเดินตามอย่างว่าง่าย

"พวกเจ้าก็ไปด้วยกัน" นางพูดกับเสว

บทที่ 54 นางขี้อาย

เสวียชิงอินเดินตามอ๋องเสวียนออกจากวังหลัง มาถึงวังหน้า

ตลอดทาง การรักษาความปลอดภัยเข้มงวดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

บรรยากาศขึงขังและเคร่งครัดจนเสวียชิงอินรู้สึกว่านี่ไม่ใช่การหนีไปด้วยกัน

นี่เหมือนจะพานางไปขาย

พวกเขาเดินมาตามทาง แต่กลับไม่มีทหารคนใดมองด้วยสายตาประหลาดใจ

คิดดูก็อา