บทที่ 51 ใกล้ถึงงานเลี้ยงในวัง

แม้แต่เสวียชิงเหอผู้ไม่สนใจชื่อเสียงเกียรติยศ เมื่อได้ยินเช่นนั้น ก็อดรู้สึกใจสั่นไหวไม่ได้ ความกลุ้มใจก็คลายลงไปบ้าง

จนกระทั่งมีคนนำแพทย์หลวงเดินทางมาถึงเรือนเล็ก

ชิวซินเหยียดคอมองออกไปข้างนอก แต่กลับไม่เห็นเงาของเสวียฟูเหริน

"ทำไมฟูเหรินไม่มาล่ะ? นี่ก็แพทย์หลวงน

บทที่ 52 บิดาของนางเป็นขุนนางประจบ

ตอนที่เสวียชิงเหอให้ชิวซินประคองออกมา พอดีเจอเสวียชิงอินกำลังเดินออกมา

เสวียชิงเหอขยับนิดเดียวก็เวียนหัว

เสวียชิงอินก็ไม่ได้ดีไปกว่ากัน นางเดินทีละก้าวอย่างยากลำบาก ดูน่าสงสารยิ่งกว่าเสวียชิงเหอเสียอีก

สีหน้าเสวียชิงเหอเปลี่ยนไป ชั่วขณะหนึ่งก็สงสัยว่านางจงใจหร

บทที่ 53 นี่คือการพาหนี

เสวียชิงเหอตาโต เกือบจะสำลักตายกับคำพูดนั้น

นาง... นางกล้าพูดกับอ๋องเสวียนแบบนี้ได้อย่างไร?

แต่อ๋องเสวียนกลับชะงักการเคลื่อนไหว มองเสวียชิงอินลึกๆ จากนั้นดวงตาก็ผ่านประกายบางอย่าง เพียงกล่าวว่า "ไปกันเถอะ"

เสวียชิงอินเดินตามอย่างว่าง่าย

"พวกเจ้าก็ไปด้วยกัน" นางพูดกับเสว