บทที่ 306 ฮ่องเต้ถูกลอบปลงพระชนม์

หลังจากมื้อนั้น ฮ่องเต้เหลียงเต๋อได้ออกคำสั่งให้องค์หญิงเก้าไปอยู่เป็นเพื่อนเสวียชิงอินทุกวันเพื่อคลายเหงา และให้องค์ชายเจ็ดมารับน้องสาวกลับทุกวันหลังเลิกเรียน

ด้วยเหตุนี้ เสวียชิงอินจึงได้พบกับพี่น้องทั้งสองทุกวัน

บ่อยกว่าที่ได้พบตงเสี้ยนเฟยผู้เป็นพระมารดาแท้ๆ

บทที่ 307 พิธีบวงสรวงก่อเกิดความวุ่นวาย

คนที่ลอบสังหารฮ่องเต้เหลียงเต๋อ คนแรกตายระหว่างการทรมาน คนหลังฆ่าตัวตาย

เมื่อเสวียชิงอินได้ยินเช่นนั้น ก็แอบโล่งใจ

หากไม่ตาย... นางค่อนข้างเป็นห่วงพวกหัวรั้นในกองทัพชิงกุยที่อาจคิดจะไปช่วยคนพวกนั้น

"ดีที่ฝ่าบาทไม่เป็นไร" เสวียชิงอินกล่าว

แต่ในใจกลับคิดว่

บทที่ 308 ละครที่น่าทึ่ง

คนที่ขึ้นไปบนแท่นบูชาไม่อนุญาตให้พกพาอาวุธ มิเช่นนั้นจะถือว่าไม่เคารพสวรรค์

มีเพียงฮ่องเต้เหลียงเต๋อที่สามารถถือมีดได้

แต่ตอนนี้มีดกลับอยู่ในมือของมือสังหาร...

ฮ่องเต้เหลียงเต๋อสีพระพักตร์เข้ม คว้าไม้ไผ่กระชากแรงๆ แกะที่แขวนอยู่บนไม้ไผ่ก็พุ่งเข้ามา

"ฉึก"

ใบมีดจมเข้าไป