บทที่ 307 พิธีบวงสรวงก่อเกิดความวุ่นวาย

คนที่ลอบสังหารฮ่องเต้เหลียงเต๋อ คนแรกตายระหว่างการทรมาน คนหลังฆ่าตัวตาย

เมื่อเสวียชิงอินได้ยินเช่นนั้น ก็แอบโล่งใจ

หากไม่ตาย... นางค่อนข้างเป็นห่วงพวกหัวรั้นในกองทัพชิงกุยที่อาจคิดจะไปช่วยคนพวกนั้น

"ดีที่ฝ่าบาทไม่เป็นไร" เสวียชิงอินกล่าว

แต่ในใจกลับคิดว่

บทที่ 308 ละครที่น่าทึ่ง

คนที่ขึ้นไปบนแท่นบูชาไม่อนุญาตให้พกพาอาวุธ มิเช่นนั้นจะถือว่าไม่เคารพสวรรค์

มีเพียงฮ่องเต้เหลียงเต๋อที่สามารถถือมีดได้

แต่ตอนนี้มีดกลับอยู่ในมือของมือสังหาร...

ฮ่องเต้เหลียงเต๋อสีพระพักตร์เข้ม คว้าไม้ไผ่กระชากแรงๆ แกะที่แขวนอยู่บนไม้ไผ่ก็พุ่งเข้ามา

"ฉึก"

ใบมีดจมเข้าไป

บทที่ 309 เสวียหนิง เจ้าจะกบฏหรือ

"เราเชื่อว่าเขามีวิธีของเขา เจ้าก็มีวิธีของเจ้า"

เห้อซงหนิงตะลึง ลมหายใจที่อัดอั้นในอก ก็ไม่รู้ว่าควรระบายออกมาหรือไม่

"เราไม่เคยเกลียดคนฉลาด แต่ต้องดูว่าเขาต้องการอะไร หากเราเต็มใจให้ เราก็จะยอมรับความฉลาดของเขา หากเราไม่เต็มใจให้..."

น้ำเสียงฮ่องเต้เหลียงเต๋อ