บทที่ 249 เขาน่ากลัวมาก

อ๋องเสวียนเลิกชายเสื้อเสวียชิงอิน

เขาถาม: "อาหารชนเผ่าเมิ่งอร่อยไหม?"

เสวียชิงอิน: "ไม่... ไม่ค่อยอร่อย"

อ๋องเสวียนเลิกคิ้ว

เสวียชิงอินรีบพูด: "ข้าไม่ได้กินอาหารชนเผ่าเมิ่ง ล้วนเป็นอาหารจากอี๋โจว"

อ๋องเสวียน: "อืม... หัวหน้าเผ่าเมิ่งสั่งให้เตรียมพิเศษให้เจ้าหรือ?"

คำพู

บทที่ 250 มีเพียงนางที่รักเขา

"ดังนั้นข้าจึงรู้เรื่องหนึ่ง... ที่แท้ ไท่จื่อจางคือบิดาของข้า" อ๋องเสวียนเอ่ยข่าวอันน่าตกใจด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง

ทหารชิงกุยถึงกับทำถ้วยชาหน้าพวกเขาหกโดยไม่ตั้งใจ

ตอนนี้กองทัพที่ซ่อนอยู่ในความมืดก้าวเข้ามาในห้องหนึ่งก้าว

อ๋องเสวียนไม่สนใจ โบกมือเบาๆ กองทัพก็ถอยออกไป

บทที่ 251 เขากลับมาอย่างมีชีวิต

ณ เมืองหลวง

ฮ่องเต้เหลียงเต๋อประทับนั่งที่โต๊ะ จ้องมองรายงานสถานการณ์สงครามหลายฉบับตรงหน้า หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง พระองค์ถอนหายใจ "โฮ่วฉี่ยุ่นทำให้เราผิดหวังเหลือเกิน"

เหล่าขุนนางที่ยืนอยู่ด้านล่างได้ยินดังนั้น ก็อุทานด้วยความตกใจ "หรือว่ากองทัพของชนเผ่าเมิ่งได้บุ