บทที่ 250 มีเพียงนางที่รักเขา

"ดังนั้นข้าจึงรู้เรื่องหนึ่ง... ที่แท้ ไท่จื่อจางคือบิดาของข้า" อ๋องเสวียนเอ่ยข่าวอันน่าตกใจด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง

ทหารชิงกุยถึงกับทำถ้วยชาหน้าพวกเขาหกโดยไม่ตั้งใจ

ตอนนี้กองทัพที่ซ่อนอยู่ในความมืดก้าวเข้ามาในห้องหนึ่งก้าว

อ๋องเสวียนไม่สนใจ โบกมือเบาๆ กองทัพก็ถอยออกไป

บทที่ 251 เขากลับมาอย่างมีชีวิต

ณ เมืองหลวง

ฮ่องเต้เหลียงเต๋อประทับนั่งที่โต๊ะ จ้องมองรายงานสถานการณ์สงครามหลายฉบับตรงหน้า หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง พระองค์ถอนหายใจ "โฮ่วฉี่ยุ่นทำให้เราผิดหวังเหลือเกิน"

เหล่าขุนนางที่ยืนอยู่ด้านล่างได้ยินดังนั้น ก็อุทานด้วยความตกใจ "หรือว่ากองทัพของชนเผ่าเมิ่งได้บุ

บทที่ 252 เจ้าไม่ดีใจที่ข้ากลับมาหรือ

มีไข้สูง อยู่ในที่ห่างไกลผู้คน ไม่มีใครอยู่ข้างกาย บาดแผลจากลูกธนูที่ไหล่ซ้ายและบาดแผลจากดาบที่ไหล่ขวา...

ในฐานะที่เป็นตัวเอกของเรื่องดั้งเดิม

เขาไม่ค่อยตกอยู่ในสถานการณ์คับขันเช่นนี้บ่อยนัก

เสวียชิงอินนึกไม่ออกว่าจะมีโอกาสลงมือง่ายกว่านี้อีกเมื่อไหร่

ตัวแ