บทที่ 239 เห้อซงหนิงบ้าแล้ว

ใบหน้าของอ๋องเว่ยบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด เขาไม่ได้เซถอยหนี แต่กลับกำแขนเสื้อของเห้อซงหนิงแน่น บีบเสียงพูด "เจ้าบ้าไปแล้วหรือ? เจ้า... เจ้าถูกอ๋องเสวียนซื้อตัวหรือ?"

เห้อซงหนิงสะบัดมือเขาออก และเก็บดาบ

อ๋องเว่ยสู้แรงเขาไม่ได้ จึงค่อยๆ ทรุดลงนั่ง

เห้อซงหนิงย่อตัวลง กร

บทที่ 240 ภรรยาของเจ้าหนีตามชายอื่นไปแล้ว

อีกด้านหนึ่ง

หัวหน้าเผ่าเมิ่งกลับมาถึงเมืองจื่อ

เขานั่งบนบัลลังก์ด้วยท่อนบนเปลือยเปล่า มีทาสหญิงหลายคนคุกเข่าอยู่ข้างกายเพื่อทายาให้

บาดแผลของหัวหน้าเผ่าเมิ่งไม่ได้หนักหนา

เพราะเห้อซงหนิงก็ไม่ได้ตั้งใจจะสู้ตายกับเขา...

เมื่อทายาถึงรอยแผลที่คอซึ่งถูกคม

บทที่ 241 เธอสอนฉัน

ในขณะที่มีการแลกเปลี่ยนตัวประกันระหว่างชนเผ่าเมิ่งกับราชวงศ์เหลียง ทหารชนเผ่าเมิ่งที่เหลือก็ไม่ได้อยู่เฉย

พวกเขาส่งกำลังออกไปสามกลุ่มเพื่อติดตามค้นหาเสวียชิงอินและคณะ

เสียงฝีเท้าม้าและเสียงผู้คนดังขึ้นอย่างหนาแน่น ตามหมู่บ้านริมทางมีคนหน้าใหม่ปรากฏตัวขึ้นมากมาย

ชาวนาแม้จะเป็