บทที่ 238 ฆ่าอ๋องเว่ย

เสวียชิงอินสบถในใจนับหมื่นครั้ง แต่ก็ต้องเซซังเซถลาลุกขึ้น

นางตั้งใจเดินช้าๆ ทำเหมือนตกใจกับเหตุการณ์ตรงหน้าจนมือเท้าอ่อนแรง

เห้อซงหนิงบาดเจ็บจริงๆ

ถ้าทนต่อไปอีกสักพัก เลือดจะไหลจนหมดไหม?

เสวียชิงอินครุ่นคิดคำถามนี้อย่างจริงจัง

ตอนนี้นิ้วมือที่เห้อซงหนิงจับด้ามดาบเริ่มชา

บทที่ 239 เห้อซงหนิงบ้าแล้ว

ใบหน้าของอ๋องเว่ยบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด เขาไม่ได้เซถอยหนี แต่กลับกำแขนเสื้อของเห้อซงหนิงแน่น บีบเสียงพูด "เจ้าบ้าไปแล้วหรือ? เจ้า... เจ้าถูกอ๋องเสวียนซื้อตัวหรือ?"

เห้อซงหนิงสะบัดมือเขาออก และเก็บดาบ

อ๋องเว่ยสู้แรงเขาไม่ได้ จึงค่อยๆ ทรุดลงนั่ง

เห้อซงหนิงย่อตัวลง กร

บทที่ 240 ภรรยาของเจ้าหนีตามชายอื่นไปแล้ว

อีกด้านหนึ่ง

หัวหน้าเผ่าเมิ่งกลับมาถึงเมืองจื่อ

เขานั่งบนบัลลังก์ด้วยท่อนบนเปลือยเปล่า มีทาสหญิงหลายคนคุกเข่าอยู่ข้างกายเพื่อทายาให้

บาดแผลของหัวหน้าเผ่าเมิ่งไม่ได้หนักหนา

เพราะเห้อซงหนิงก็ไม่ได้ตั้งใจจะสู้ตายกับเขา...

เมื่อทายาถึงรอยแผลที่คอซึ่งถูกคม