บทที่ 224 ล่อเขาเข้าคู

อ๋องเว่ยจัดการเรื่องต่างๆ ด้วยคำพูดไม่กี่ประโยค

ทหารที่ปากกระโจมแทบจะยืนไม่อยู่แล้ว ราวกับก้นถูกไฟลวก

อ๋องเว่ยมองเขาแวบหนึ่ง กำลังจะก้าวออกไป แต่ทันใดนั้นก็นึกอะไรขึ้นได้ หันไปถามเห้อซงหนิง: "วันนี้ทำไมท่านไม่พูดสักคำ?"

เห้อซงหนิงไม่รีบร้อน หน้าเคร่งพูด: "ไม่ถนัดเรื่องนี้

บทที่ 225 ข้าคือเสวียชิงอิน

โฮ่วฉี่ยุ่นร้องไห้เงียบๆ อยู่พักใหญ่

เขามองความเสียหายในระยะไกล ถาม: "ช่วยเสบียงได้เท่าไหร่?"

"สี่... สี่พันกว่าสือ" ทหารที่ตอบเสียงสั่น

สี่พันกว่าสือ ฟังดูเยอะใช่ไหม?

แต่กองทัพหนึ่งหมื่นคน หนึ่งเดือนต้องกินสี่พันสือ

แต่พวกเขามีทหารถึงหนึ่งแสนคน!

นั่นหมายความว่าสี

บทที่ 226 การเป็นฮองเฮา

พระชายาอ๋องเสวียนอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?

...มาช่วยเขาหรือ?

เดินทางไกลพันลี้มาช่วยเขาหรือ?

ในตอนนั้น ชายชาวเผ่าเมิ่งที่อยู่ข้างๆ พูดว่า: "ที่แท้นี่คือชื่อของเธอ วันนี้ข้าถึงได้รู้"

น้ำเสียงที่แสดงความสนิทสนมและความรักใคร่นั้น ไม่ได้ปิดบังเลยแม้แต่น้อย

เฉียวเถิงมองอย่างงุนงง