บทที่ 223 หัวคนร่วงลงพื้น

แม่ทัพเฒ่าที่ฮ่องเต้เหลียงเต๋อส่งมาให้อ๋องเว่ยชื่อโฮ่วฉี่ยุ่น หลังจากรู้ว่าอ๋องเว่ยมุ่งมั่นจะบุกเมือง เขาก็ไม่ได้ห้ามปราม

ห้ามไปก็ไร้ประโยชน์ ยังอาจถูกจดจำความแค้นอีก

แต่ถ้าพ่ายแพ้ ฮ่องเต้อาจไม่ได้ตำหนิโอรสว่าไร้ความสามารถ แต่มีโอกาสสูงที่จะด่าเขาว่าอายุปูนนี้แล้ว ผ่านศ

บทที่ 224 ล่อเขาเข้าคู

อ๋องเว่ยจัดการเรื่องต่างๆ ด้วยคำพูดไม่กี่ประโยค

ทหารที่ปากกระโจมแทบจะยืนไม่อยู่แล้ว ราวกับก้นถูกไฟลวก

อ๋องเว่ยมองเขาแวบหนึ่ง กำลังจะก้าวออกไป แต่ทันใดนั้นก็นึกอะไรขึ้นได้ หันไปถามเห้อซงหนิง: "วันนี้ทำไมท่านไม่พูดสักคำ?"

เห้อซงหนิงไม่รีบร้อน หน้าเคร่งพูด: "ไม่ถนัดเรื่องนี้

บทที่ 225 ข้าคือเสวียชิงอิน

โฮ่วฉี่ยุ่นร้องไห้เงียบๆ อยู่พักใหญ่

เขามองความเสียหายในระยะไกล ถาม: "ช่วยเสบียงได้เท่าไหร่?"

"สี่... สี่พันกว่าสือ" ทหารที่ตอบเสียงสั่น

สี่พันกว่าสือ ฟังดูเยอะใช่ไหม?

แต่กองทัพหนึ่งหมื่นคน หนึ่งเดือนต้องกินสี่พันสือ

แต่พวกเขามีทหารถึงหนึ่งแสนคน!

นั่นหมายความว่าสี