บทที่ 175 การประลองฝีมือ

คณะของเสวียชิงอินพักค้างคืนในสุสานของกันจื่อซวีหนึ่งคืน

ถ้วยชา กาน้ำ อ่างล้างหน้า ผ้าเช็ดหน้า ผ้าห่ม และอื่นๆ ล้วนใช้ของตัวเอง

แม้แต่กระดาษปิดหน้าต่างกันลม ก็เป็นทหารเอาผ้าไหมอู๋มาปิด

เพราะเสวียชิงอินทั้งทนความลำบากไม่ได้ ทั้งทนความเหนื่อยไม่ได้ การออกจากเมืองหลวงครั้งน

บทที่ 176 ยอมอ่อนข้อ

กันจื่อซวียลุกขึ้นมาคำนับเสวียชิงอินพลางร้องไห้ว่า "เหตุใดพระชายาถึงได้รังแกข้าน้อยเช่นนี้"

หน้าผากของเขาโขกพื้นจนมีรอยเลือดซิบ

หากคนอื่นเห็นเข้าคงคิดว่าไม่จำเป็นต้องถึงขนาดนี้...

แต่เมื่อคืนเสวียชิงอินเพิ่งได้เรียนรู้หลักการหนึ่งจากอ๋องเสวียน

ตอนนั้นนางไม่เข้าใจจึงถามอ๋อง

บทที่ 177 หญิงงามพิษสงก็คือข้า

"เหตุใดจึงกล่าวเช่นนั้น?" อ๋องเสวียนถาม

เสวียชิงอินรีบอธิบาย "วันนี้ข้าแกล้งพูดจาวกวนกับเขา สุดท้ายเขาก็แสดงธาตุแท้ออกมา"

"ข้าบอกว่าจะขุดหลุมศพภรรยาของเขา เขากลับบอกว่านี่ไม่ใช่การกระทำของผู้มีคุณธรรม"

"ฟังดูเหมือนไม่มีอะไรผิด แต่ว่า..."

เสวียชิงอินมองอ๋องเสวียน