บทที่ 174 พบคู่ต่อสู้

อ๋องเสวียนเลิกคิ้วไม่พูดอะไร เพียงหันไปมองตู้หงเสวียแวบหนึ่ง

ตู้หงเสวียเข้าใจทันที สั่งคนไปต้มชา

เสวียชิงอินได้ยินเสียงก็มองโต๊ะว่างเปล่าตรงหน้า...

แม้แต่น้ำร้อนก็ยังหวังไม่ได้

ฝ่ายหนึ่งต้มชา อีกฝ่ายฟางเฉิงจงก็สั่งผู้ใต้บังคับบัญชา "จัดห้องว่างสักหลายห้อง ห้องที่ใหญ่ที่สุ

บทที่ 175 การประลองฝีมือ

คณะของเสวียชิงอินพักค้างคืนในสุสานของกันจื่อซวีหนึ่งคืน

ถ้วยชา กาน้ำ อ่างล้างหน้า ผ้าเช็ดหน้า ผ้าห่ม และอื่นๆ ล้วนใช้ของตัวเอง

แม้แต่กระดาษปิดหน้าต่างกันลม ก็เป็นทหารเอาผ้าไหมอู๋มาปิด

เพราะเสวียชิงอินทั้งทนความลำบากไม่ได้ ทั้งทนความเหนื่อยไม่ได้ การออกจากเมืองหลวงครั้งน

บทที่ 176 ยอมอ่อนข้อ

กันจื่อซวียลุกขึ้นมาคำนับเสวียชิงอินพลางร้องไห้ว่า "เหตุใดพระชายาถึงได้รังแกข้าน้อยเช่นนี้"

หน้าผากของเขาโขกพื้นจนมีรอยเลือดซิบ

หากคนอื่นเห็นเข้าคงคิดว่าไม่จำเป็นต้องถึงขนาดนี้...

แต่เมื่อคืนเสวียชิงอินเพิ่งได้เรียนรู้หลักการหนึ่งจากอ๋องเสวียน

ตอนนั้นนางไม่เข้าใจจึงถามอ๋อง