บทที่ 126 หนิงเฉวีย: ยากเหลือเกิน!

เสวียฟูเหรินดูใจเย็นลงมากในตอนนี้ นางกล่าวว่า "บอกไปว่าข้าไม่อยู่"

คนรับใช้งงงัน "หา? จะ...จะบอกว่าท่านไม่อยู่ได้อย่างไรกัน..."

เสวียฟูเหรินพูดเสียงเรียบ "ที่จริงข้าก็ควรจะไม่อยู่อยู่แล้ว ข้ากำลังจะไปที่คฤหาสน์ชานเมือง"

นางหยุดชั่วครู่แล้วพูดต่อ "บอกไปว่าข้าออ

บทที่ 127 องค์หญิงสี่: ยากเหลือเกิน!

องค์หญิงสี่สูดจมูก พูดว่า "เจ้ารู้เรื่องใหญ่ที่เกิดขึ้นในวังบูรพาหรือไม่?"

เสวียชิงอินพอจะเดาได้ แต่ก็ยังถาม "เรื่องอะไรหรือ?"

"ที่แท้ไทจึเฟยป่วยหนักมาก เป็นเพราะคนในวังแย่งชิงความโปรดปรานจากองค์รัชทายาท ถึงกับกล้าลอบวางยาทำร้ายไทจึเฟย!"

เสวียชิงอินได้ยินผลล

บทที่ 128 ความดีความชอบที่เดินได้

แต่เสวียฟูเหรินยิ้มพูดว่า "ท่านหนิงมีธุระมาก ต้องส่งหินภูเขาไท่ซาน ยังต้องดูลายมือ เขียนคาถา ก็ต้องมาก่อนเป็นธรรมดา"

ท่านหลินพยักหน้า "อ้อ เป็นอย่างนี้นี่เอง"

แต่การดูลายมือ? แล้วก็เขียนคาถา? นี่มันอะไรกัน?

มันช่างแปลกประหลาด ทำให้คนเชื่อมโยงกับท่านหนิงไม่ได้เล