บทที่ 125 ฟ้อง (2)

เสวียชิงอินดูเหมือนไม่สังเกตว่าฮ่องเต้เหลียงเต๋อพูดไม่ออก นางสะอื้นพูดต่อ "โจรที่ลงมือยังดุร้าย พูดก้าวร้าวว่าพวกเราไม่กล้ารังแก..."

ก็ได้

พระองค์ปล่อยขุนนางมากมายไว้ชั่วคราว หันมาจัดการเรื่องเล็กๆ เหมือนเด็กเล่นขายของ!

เรื่องไร้สาระ!

ช่างเถอะ

ใครใช้ให้นางเกิดมาอ่อนแอนัก?

บทที่ 126 หนิงเฉวีย: ยากเหลือเกิน!

เสวียฟูเหรินดูใจเย็นลงมากในตอนนี้ นางกล่าวว่า "บอกไปว่าข้าไม่อยู่"

คนรับใช้งงงัน "หา? จะ...จะบอกว่าท่านไม่อยู่ได้อย่างไรกัน..."

เสวียฟูเหรินพูดเสียงเรียบ "ที่จริงข้าก็ควรจะไม่อยู่อยู่แล้ว ข้ากำลังจะไปที่คฤหาสน์ชานเมือง"

นางหยุดชั่วครู่แล้วพูดต่อ "บอกไปว่าข้าออ

บทที่ 127 องค์หญิงสี่: ยากเหลือเกิน!

องค์หญิงสี่สูดจมูก พูดว่า "เจ้ารู้เรื่องใหญ่ที่เกิดขึ้นในวังบูรพาหรือไม่?"

เสวียชิงอินพอจะเดาได้ แต่ก็ยังถาม "เรื่องอะไรหรือ?"

"ที่แท้ไทจึเฟยป่วยหนักมาก เป็นเพราะคนในวังแย่งชิงความโปรดปรานจากองค์รัชทายาท ถึงกับกล้าลอบวางยาทำร้ายไทจึเฟย!"

เสวียชิงอินได้ยินผลล