บทที่ 120 ใครกล้ารังแกข้า?

ในเมืองหลวงมีคนวิจารณ์ว่าเสวียฟูเหรินไม่ใช่คนฉลาด

บอกว่านางน่าจะใช้เรื่องวางยาพิษ ครอบครองหัวใจสามีได้สมบูรณ์ ทำให้ฮู่ปู้ซื่อหลางเสวียไม่มีวันทรยศนางอีก

แต่นางกลับยึดติดไม่ยอมปล่อยวาง จนเกิดความบาดหมาง

และเพราะเสวียฟูเหรินมักโกรธเพื่อปกป้องลูกสาว ในเมืองหลวงจึงมีคนพูด

บทที่ 121 ช่างบุ่มบ่ามเหลือเกิน

หนิงเฉวียได้ยินแล้วขมวดคิ้ว "ช่างโอหังนัก! จะเป็นพระชายาอ๋องเว่ยได้อย่างไร?"

เสวียฟูเหรินคิดในใจ คงเป็นเพราะฮ่องเต้ตาบอดละมั้ง จึงจับคู่แต่งงานแบบไร้เหตุผล!

ลูกสาวของข้าดีขนาดนี้ แต่กลับไม่ให้นางเป็นพระชายาของอ๋องเสวียน

อ้อ และคงเป็นเพราะเสวียเฉิงต้งไม่เก่งพอด้วย

บทที่ 122 พูดผิดไปหรือ?

เมื่อเห็นสีหน้าทึ่งของทุกคน รอยยิ้มบนใบหน้าของเสวียฟูเหรินก็ยิ่งกว้างขึ้น

ลูกสาวนางเก่งจริงๆ!

ตอนนั้นเสวียชิงอินวางถ้วยในมือลงแล้วพูด "ข้าจะขึ้นเขาไปดูสภาพม้า..."

ท่านหลินรีบพูด "ใช่ ควรไปดู พวกเราเดินดูรอบๆ จวนก็พอ"

เขาพูดแล้วหยุดครู่หนึ่ง แล้วพูดต่อ "หากตั้งใจจะทำธุรก