บทที่ 121 ช่างบุ่มบ่ามเหลือเกิน

หนิงเฉวียได้ยินแล้วขมวดคิ้ว "ช่างโอหังนัก! จะเป็นพระชายาอ๋องเว่ยได้อย่างไร?"

เสวียฟูเหรินคิดในใจ คงเป็นเพราะฮ่องเต้ตาบอดละมั้ง จึงจับคู่แต่งงานแบบไร้เหตุผล!

ลูกสาวของข้าดีขนาดนี้ แต่กลับไม่ให้นางเป็นพระชายาของอ๋องเสวียน

อ้อ และคงเป็นเพราะเสวียเฉิงต้งไม่เก่งพอด้วย

บทที่ 122 พูดผิดไปหรือ?

เมื่อเห็นสีหน้าทึ่งของทุกคน รอยยิ้มบนใบหน้าของเสวียฟูเหรินก็ยิ่งกว้างขึ้น

ลูกสาวนางเก่งจริงๆ!

ตอนนั้นเสวียชิงอินวางถ้วยในมือลงแล้วพูด "ข้าจะขึ้นเขาไปดูสภาพม้า..."

ท่านหลินรีบพูด "ใช่ ควรไปดู พวกเราเดินดูรอบๆ จวนก็พอ"

เขาพูดแล้วหยุดครู่หนึ่ง แล้วพูดต่อ "หากตั้งใจจะทำธุรก

บทที่ 123 พวกเจ้าสองคนกำลังดูตัวกันหรือ?

ชายชรายืนงงอยู่ตรงนั้น ไม่รู้จะตอบสนองอย่างไร ถึงขั้นคิดว่าตนเองได้ยินผิดไปหรือเปล่า

เสวียชิงอินพูดเรียบๆ "ข้าเกลียดที่สุดคือคนที่หลอกลวง คนไม่ใช่เครื่องจักร จะไม่มีเวลาทำผิดได้อย่างไร? แต่ถ้างานที่ดูแลเกิดผิดพลาด ไม่เพียงไม่รายงานทันที ยังพยายามปกปิด นั่น